ბიბლია: 2 მეფეთა
Author: Институт перевода Библии
Date: 2020-12-19T15:00:54.552836+00:00

ბიბლია
ბიბლია

1. სათაურის გვერდი

1. 2 მეფეთა

სათაურის გვერდი

ბიბლია
ძველი და ახალი აღთქმა

(კანონიკური და არაკანონიკური წიგნები)

ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი

2002

ISBN 91-89122-21-6

© კანონიკური წიგნები – ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი, სტოკჰოლმი, 2002

© არაკანონიკური წიგნები – საქართველოს ბიბლიის საზოგადოება, 2002

2 მეფეთა

2 მეფეთა

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

1
მეორე მეფეთა წიგნი
დავითმა შეიტყო საულის სიკვდილი

1^1საულის სიკვდილის შემდეგ დაბრუნდა დავითი ყამალეკზე გამარჯვებიდან და დარჩა ციკლაგში ორ დღეს. +

2მესამე დღეს გამოვიდა საულის ბანაკიდან კაცი, სამოსელი შემოგლეჯოდა და თავზე მტვერი ეყარა. დავითის წინაშე მისვლისას დაეცა მიწაზე და თაყვანი სცა. +

3და უთხრა დავითმა: „საიდან მოდიხარ?“ უთხრა: „ისრაელის ბანაკიდან გამოვიქეცი.“

4უთხრა დავითმა: „რა ამბავი მოხდა? მიამბე!“ თქვა კაცმა: „ხალხი გაიქცა ბრძოლის ველიდან. ბევრი ჩვენიანიც დაეცა და დაიხოცა, საულიც და მისი ვაჟი იონათანაც დაიხოცნენ.“ +

5უთხრა დავითმა ყმაწვილ კაცს, ამბის მომტანს: „როგორ გაიგე, რომ დახოცილან საული და მისი ვაჟი იონათანი?“

6თქვა ყმაწვილმა კაცმა, ამბის მომტანმა; „გილბოაყის მთაზე მოვხვდი შემთხვევით და ვხედავ თავის შუბზეა საული დაგებული და აჰა, ეტლები და მხედრები უახლოვდებოდნენ მას.

7და უკან მოიხედა, დამინახა და დამიძახა. ვუთხარი: გისმენ, ბატონო-მეთქი.

8მითხრა: ‘ვინ ხარ?’ ვუთხარი: ‘ყამალეკელი ვარ.’

9მითხრა: ‘დამადექი და მომკალი, რადგან საშინელ ტანჯვაში ვარ, რადგან ჯერ კიდევ მიდგას სული.’

10და დავადექი და მოვკალი, რადგან ვიცოდი, რომ მაინც არ იცოცხლებდა დამარცხების შემდეგ. და მოვხადე გვირგვინი, თავზე რომ ეხურა, და სამაჯური, ხელზე რომ ეკეთა, და აქ მოვუტანე ჩემს ბატონს.“

11ჩაბღუჯა თავისი სამოსელი დავითმა და შემოიგლიჯა. და ასე ქნა ყველამ, ვინც კი მასთან იყო. +

12და მოთქვამდენ და ტიროდნენ, და საღამომდე მარხულობდნენ, როგორც საულისა და მისი ვაჟის, იონათანის გამო, ასევე უფლის ერისა და ისრაელის სახლის გამო, მახვილისგან რომ დაეცნენ.

13უთხრა დავითმა ყმაწვილ კაცს, ამბის მომტანს: „სადაური ხარ?“ მიუგო: „ხიზანის შვილი ვარ, ყამალეკელი.“

14უთხრა მას დავითმა: „როგორ გაბედე და აღმართე ხელი უფლის ცხებულის დასაღუპად?“ +

15და დაუძახა დავითმა ერთ მსახურთაგანს და უთხრა: „აქ მოდი და მოკალი ეს კაცი.“ და დაჰკრა და მოკვდა იგი. +

16და უთხრა მას დავითმა: „შენს თავზეა შენი სისხლი, რადგან შენმავე ბაგემ გამხილა, როცა თქვი: ‘მე მოვკალიო უფლის ცხებული.’“

დავითი დასტირის საულსა და იონათანს

17ამ გოდებით გოდებდა დავითი საულსა და იონათანზე, მის ძეზე.

18და თქვა, რომ ესწავლათ იუდას ძეთ „მშვილდი“, როგორც სწერია სიმართლის წიგნში: +

19„შენი მშვენება, ისრაელო, როგორ დაეცნენ ვაჟკაცები!

20ნუ გაამხელთ გათში, ნუ გამოაცხადებთ აშკელონის ქუჩებში, რომ არ გაიხარონ ფილისტიმელთა ასეულებმა; არ იზეიმონ წინადაუცვეთელთა ასულებმა. + +

21გილბოაყის მთებო! არ გეღირსოთ ცვარი და წვიმა, ნაყოფიერი მინდვრები, რადგან მანდ გაცუდდა ვაჟკაცთა ფარი, საულის ფარი, თითქოს არ ყოფილიყო ზეთით ცხებული! +

22განგმირულთა უსისხლოდ, ვაჟკაცთა უგულ-ღვიძლოდ არ დაბრუნებულა უკან იონათანის ისარი, საულის ხმალი ამაოდ არ დაბრუნებულა! +

23საულ და იონათან! სიცოცხლეში საყვარელნი და სანატრელნი, სიკვდილშიც განუყრელნი არიან! არწივზე სწრაფნი, ლომზე ძლიერები.

24ისრაელის ასულნო! იტირეთ საული, თქვენი შემმოსველი ძოწეულით, და ძვირფასეულით, ოქროს სამკაულებით რომ გიმშვენებდათ შესამოსელს.

25როგორ დაეცნენ ბრძოლაში! განგმირულია იონათანი შენს მაღლობებზე.

26ვწუხვარ შენზე, ძმაო იონათან! დიდად ძვირფასი იყავი ჩემთვის. შენი სიყვარული ჩემდამი, უფრო მშვენიერი იყო. ვიდრე ქალის სიყვარული.

27როგორ დაეცნენ ვაჟკაცები, როგორ განადგურდა საომარი საჭურველი!“

2
იუდას მცხოვრებნი დავითს მეფურ შეხვედრას უწყობენ

2^1ამ ამბების შემდეგ დაეკითხა უფალს დავითი: „შევიდე თუ არა იუდას რომელიმე ქალაქში?“ და უთხრა უფალმა: „შედი.“ თქვა დავითმა: „სად შევიდე?“ თქვა: „ხებრონში.“ +

2და შევიდნენ იქ დავითი და მისი ორი ცოლი, იზრეყელელი ახინოყამი და აბიგაილი, ნაბალის ქვრივი, ქარმელელი. +

3და თავისთან მყოფი ხალხიც მოიყვანა დავითმა თავ-თავისი სახლებითურთ და დასახლდნენ ისინი ხებრონის ქალაქებში.

4მოვიდნენ იუდაელნი და სცხეს დავითი მეფედ იუდას სახლზე. და შეატყობინეს დავითს, რომ გილყადის იაბიშელებს უკვე დაუმარხავთ საული. +

5და გაგზავნა მოციქულები დავითმა გილყადის იაბიშელებთან და შეუთვალა მათ: „კურთხეულნი ხართ უფლისგან, ეს წყალობა რომ უყავით თქვენს პატრონს, საულს და დამარხეთ იგი. +

6უფალმა მოგაგოთ წყალობა და მადლი, და მეც გადაგიხდით ამ კეთილი საქმისათვის, თქენ რომ გააკეთეთ.

7ახლა მკლავი გაიმაგრეთ და ვაჟკაცურად იყავით, რადგან მკვდარია თქვენი პატრონი საული და მე მცხო იუდას სახლმა თავის მეფედ.“

8ხოლო აბნერმა, ნერის ძემ, საულის მხედართმთავარმა, წაიყვანა იშბოშეთი, საულის ვაჟი, და გადაიყვანა მახანაიმში +

9და გაამეფა გილყადზე, აშურელებზე, იზრეყელზე, ეფრემზე, ბენიამინზე და მთელს ისრაელზე. +

10ორმოცი წლის იყო იშბოშეთი, საულის ვაჟი, როცა გამეფდა იგი ისრაელზე, და მხოლოდ ორ წელიწადს იმეფა. მხოლოდ იუდას სახლი შეუდგა დავითს.

11და იყო დავითის მეფობის ხანი ხებრონში იუდას სახლზე შვიდი წელი და ექვსი თვე. +

12და გამოვიდნენ აბნერ ნერის ძე და იშბოშეთის, საულის ძის, მსახურნი მახანაიმიდან გაბაონისკენ. +

13ხოლო იოაბ ცერუიას ძე და დავითის მსახურნი გამოვიდნენ და შეეყარნენ მათ გაბაონის ტბორთან და განლაგდნენ ერთნი ტბორის ერთ ნაპირზე, მეორენი – მეორე ნაპირზე. +

14და უთხრა აბნერმა იოაბს: „გამოვიდნენ ჭაბუკები და იასპარეზონ ჩვენს წინაშე.“ მიუგო: იობმა: „გამოვიდნენ!“

15და ადგნენ და გამოვიდნენ თორმეტნი ბენიამინისა და იშბოშეთის, საულის ძის, მხრიდან და თორმეტნი დავითის მსახურთა მხრიდან.

16და ჩასჭიდეს ერთიმეორეს ხელი და მახვილები ჩასცეს ერთიმეორეს ფერდში, და დაეცნენ ერთად. და ეწოდა ამ ადგილს სახელად ხელკათჰაცურიმ, რომელიც გაბაონშია.

17და გაიმართა უსასტიკესი ბრძოლა იმ დღეს და იძლივდნენ დავითის მსახურთაგან აბნერი და ისრაელის ძენი.

18იქ იმყოფებოდა ცერუიას სამი ვაჟი – იოაბი, აბიშაი და ყასაელი. ყასაელი ფეხმარდი იყო, როგორც ქურციკი მინდორში. +

19და გაეკიდა ყასაელი აბნერს, პირდაპირ მისდევდა, არ გაუხვევია არც მარჯვნივ, არც მარცხნივ, აბნერის კვალს მისდევდა.

20და უკან მოჰხედა აბნერმა და უთხრა: „ყასაელი ხარ?“ და თქვა: „მე ვარ.“

21და უთხრა აბნერმა: „გაუხვიე ხელმარცხნივ ან ხელმარჯვნივ, დაიჭირე რომელიმე ამ ჭაბუკთაგანი და წაართვი საჭურველი.“ და არ ინდომა ყასაელმა და არ გაეცალა მას.

22და კვლავ უთხრა აბნერმა ყასაელს: „გამეცალე, რისთვის დაგაკლა მიწას? როგორ შევხედო მერე შენს ძმას, იოაბს?“

23არ მოინდომა მან გაცლა და უკუსცა აბნერმა მას შუბი მუცელში და მეორე მხარეს გაატანა შუბმა. და იქვე დაეცა ყასაელი და ადგილზევე მოკვდა. და ვინც კი მოდიოდა იმ ადგილას, სადაც დაეცა ყასაელი და მოკვდა, ყველა ჩერდებოდა. +

24ახლა იოაბი და აბიშაი დაედევნენ აბნერს. და მზის ჩასვლისას ამას ბორცვს მიაწიეს, გიახის გასწვრივ რომ არის, გაბაონის უდაბნოს გზაზე.

25და შეიყარნენ ბენიამინის ძენი აბნერთან, და შეადგინეს ერთი რაზმი და ერთი ბორცვის თავზე დადგნენ.

26და გასძახა აბნერმა იოაბს და უთხრა: „მუდამ ხომ არ უნდა ჭამდეს მახვილი? განა არ იცი, რომ ბოლო მწარე იქნება? რატომ არ უბრძანებ შენს ხალხს, თავი დაანებონ თავიანთი ძმების დევნას?“

27და უთხრა იოაბმა: „ღმერთია მოწამე, შენ რომ არ გამოგეწვია, დილიდანვე მოეშვებოდა ჩემი ხალხი თავისი ძმების დევნას.“

28და ჩაბერა საყვირს იოაბმა და შედგა ხალხი, და აღარ დასდევნებია ისრაელს და აღარც შებრძოლებიან ერთმანეთს. +

29აბნერი და მისი ხალხი მთელი ღამე მიდიოდნენ ყარაბაზე, და გავიდნენ იორდანეს გაღმა, გაიარეს მთელი ბითრონი და მიაღწიეს მახანაიმს.

30და იოაბმა, როცა აბნერის დევნიდან დაბრუნდა, შეჰყარა მთელი ხალხი. და დავითის მსახურთ აკლდა ცხრამეტი კაცი და ყასაელი.

31ხოლო დავითის მსახურებმა ბენიამინის ძეთაგან და აბნერის მებრძოლთაგან დახოცეს სამას სამოცი კაცი.

32და წაასვენეს ყასაელი და დამარხეს ბეთლემს, მამამისის სამარხში. და იარეს მთელი ღამე იოაბმა და მისმა კაცებმა და ხებრონში გაუთენდათ.

3
დავითი ხებრონში

3^1და იყო ხანგრძლივი განხეთქილება საულის სახლსა და დავითის სახლს შორის. დავითი უფროდაუფრო ძლიერდებოდა, ხოლო საულის სახლი უფროდაუფრო სუსტდებოდა. +

2და შეეძინა დავითს ვაჟიშვილები ხებრონში: პირმშო – ყამნონი, იზრეყელელი ახინოყამისაგან, +

3მისი მომდევნო – ქილეაბი, აბიგაილისგან, ქარმელელი ნაბალის ქვრივისაგან. მესამე – აბესალომი, მაყაქას შვილი, გეშურის მეფის, თალმაის, ასულისა, +

4მეოთხე – ადონია, ხაგითის შვილი, მეხუთე – შეფატია, აბიტალის შვილი, +

5მეექვსე – ითრეამი ეგლასგან – დავითის ცოლისა. ყველა ესენი ხებრონში შეეძინა დავითს.

6საულის სახლსა და დავითის სახლს შორის განხეთქილებისას აბნერს საულის სახლის მხარე ეჭირა.

7და ჰყავდა ხარჭა საულს, სახელად რიცფა, აიას ასული. და უთხრა აბნერს: „რატომ შეხვედი მამაჩემის ხარჭასთან?“ +

8და ძლიერ განრისხდა აბნერი იშბოშეთის სიტყვებზე და უთხრა: „განა მე ძაღლის თავი ვარ? იუდას რომ ვეწინააღმდეგები დღეს, სიკეთეს ვუკეთებ მამაშენის, საულის, სახლს, მის ძმებსა და მოყვასებს და არ ჩამიგდიხარ დავითის ხელში, ახლა ამ ქალთან ცოდვას მაბრალებ? +

9ასე და ასე უყოს ღმერთმა აბნერს, და კიდევ უარესი მიუსართოს, თუ ისე არ მოვიქცე, როგორც დავითს შეჰპირდა უფალი:

10მეფობას წავართმევო საულის სახლს და დავადგენ დავითის ტახტს ისრაელზე და იუდაზე დანიდან ვიდრე ბეერ-შებაყამდე.“ +

11და სიტყვა ვეღარ შეუბრუნა აბნერს, რადგან ეშინოდა მისი.

12და გაუგზავნა აბნერმა თავისგან მოციქულები დავითს, და დააბარა ეკითხათ: „ვისია ეს ქვეყანა?“ და კიდევ ეთქვათ: „შეკარი კავშირი ჩემთან და აჰა, ჩემი ხელი შენთან იქნება, რომ მოგიმხროს მთელი ისრაელი.“

13და თქვა: „კეთილი, შევკრავ შენთან კავშირს, ოღონდ ერთსა გთხოვ, ჩემს სახეს ვერ იხილავ, თუ მიქალი, საულის ასული, არ მოგიყვანია ჩემთან, როცა ჩემს სანახავად მოხვალ.“

14და გაუგზავნა მოციქულები დავითმა იშბოშეთს, საულის ძეს, და შეუთვალა: „მომეცი ჩემი ცოლი მიქალი, რომელიც ასი წინადაუცვეთელი ფილისტიმელით დავწინდე.“ +

15და გაგზავნა იშბოშეთმა და წამოიყვანა მიქალი ქმრისგან, ფალტიელისგან, ლაიშის ძისგან. +

16და წამოჰყვა ქმარი ქალს და ტირილით მოაცილებდა ბახურიმამდე. აქ უთხრა აბნერმა: „წადი, გაბრუნდი.“ და ისიც გაბრუნდა.

17და დაელაპარაკა აბნერი ისრაელის უხუცესებს და უთხრა: „გუშინაც, გუშინწინაც გინდოდათ დავითი მეფედ,

18ახლა გააკეთეთ, რადგან უბრძანა უფალმა დავითს: ‘ჩემი მსახურის, დავითის, ხელით უნდა ვიხსნა ჩემი ერი, ისრაელი, ფილისტიმელთა ხელიდან და ყველა მტრის ხელიდან.’“ +

19ამასვე ელაპარაკა აბნერი ბენიამინელთაც. და მერე დავითთან წავიდა ხებრონში, რომ ეთქვა მისთვის, რაც სურდა ისრაელს და ბენიამინის მთელს სახლს. +

20და მივიდა აბნერი დავითთან ხებრონს, თან ოცი კაცი ახლდა. და ლხინი გაუმართა დავითმა აბნერს და მის კაცებს.

21და უთხრა აბნერმა დავითს: „წავალ და შევუკრებ ჩემს ბატონ მეფეს მთელს ისრაელს, ისინი აღთქმას დაგიდებენ და ყველაზე იმეფებ შენს ნებაზე.“ და გაისტუმრა დავითმა აბნერი და ისიც წავიდა მშვიდობით.

22ამ დროს დაბრუნდნენ სათარეშოდ გასული დავითის მსახურნი და იოაბი და დიდძალი ნადავლი მოიტანეს თან. აბნერი არ იყო დავითთან ხებრონში, რადგან გაგზავნილი ჰყავდა დავითს, და ისიც წავიდა მშვიდობით. +

23მოვიდნენ იოაბი და მასთან მყოფი მთელი ლაშქარი და აცნობეს იოაბს: „მოვიდა აბნერ ნერის ძე მეფესთან, გაისტუმრა იგი მეფემ და ისიც წავიდა მშვიდობით.“

24და მივიდა იოაბი მეფესთან და უთხრა: „ეს რა ჰქენი? აბნერი მოსულა შენთან, შენ კი გაგიშვია და ისიც წასულა თავის ნებაზე.

25ხომ იცნობ აბნერ ნერის ძეს? შენს მოსატყუებლად მოვიდა, რომ გაიგოს შენი გამოსვლა და შესვლა და ყველაფერი ნახოს, რასაც აკეთებ.“ +

26და გამოვიდა იოაბი დავითისგან, და კაცები დაადევნა აბნერს და სირას ჭიდან დააბრუნა იგი, ისე რომ არაფერი გაუგია დავითს.

27და როცა დაბრუნდა აბნერი ხებრონს, გაიხმო იგი იოაბმა კარიბჭის შიგნით, ვითომც განმარტოვებით საუბარი სურდა მასთან, და მუცელში ჩასცა მახვილი. და მოკვდა ყასაელის, იოაბის ძმის, სისხლის საზღაურად. +

28და როცა გაიგო, მერე დავითმა თქვა: „უბრალონი ვართ მე და ჩემი სამეფო უფლის წინაშე უკუნისამდე აბნერ ნერის ძის სისხლში.

29დაატყდეს იგი იოაბის თავს და მამამისის სახლს! ნუმც გამოლეულა იოაბის სახლში სისხლმდინარი, კეთროვანი, ხელყავარჯნიანი, მახვილით განგმირული, პურს დანატრებული!“ +

30ხოლო იოაბმა და აბიშაიმ, მისმა ძმამ, იმის გამო მოუსწრაფეს სიცოცხლე აბნერს, რომ მან მოკლა მათი ძმა ყასაელი ბრძოლაში, გაბაონთან. +

31და უთხრა დავითმა იოაბს და მასთან მყოფ მთელ ხალხს; „შემოიგლიჯეთ სამოსელი, შემოირტყით ჯვალო და დაიტირეთ აბნერი.“ მეფე დავითი თავად მიჰყვებოდა კუბოს. +

32დამარხეს აბნერი ხებრონში და ხმამაღლა ტიროდა მეფე აბნერის საფლავზე, ტიროდა მთელი ხალხი.

33და იგლოვა მეფემ აბნერი და თქვა: „განა სამარცხვინო სიკვდილით უნდა მომკვდარიყო აბნერი?

34ხელი შეკრული არა გქონია, დაეცი, როგორც ბოროტმოქმედთა ხელით ეცემიან.“ და კიდევ უფრო მეტად ატირდა ხალხი.

35ჯერ კიდევ დღე იყო, რომ მოდიოდა ხალხი და პურს სთავაზობდა დავითს. იფიცეავდა დავითი და ამბობდა: „ასე და ასე მიყოს ღმერთმა და უარესიც მომისართოს, თუ მზის ჩასვლამდე ვიგემო პური ან სხვა რამე.“ +

36და მაშინ ყველაფერს მიხვდა მთელი ხალხი და მოეწონათ ეს ისევე, როგორც ყველაფერი მოსწონდათ, რასაც მეფე აკეთებდა.

37და გაიგო მთელმა ხალხმა და მთელმა ისრაელმა ამ დღეს, რომ უბრალო იყო მეფე აბნერ ნერის ძის მკვლელობაში.

38და უთხრა მეფემ თავის მსახურთ: „იცით თუ არა, როგორი სარდალი და დიდი ვაჟკაცი დაეცა დღეს ისრაელში? +

39მე დღეს ჯერაც სუსტი ვარ, თუმცა ცხებული მეფე ვარ. ეს ხალხი კი, ცერუიას შვილები, ჩემზე ძლიერნი არიან: მიუზღოს უფალმა ბოროტმოქმედს მისი ბოროტების წილ!“ +

4

იშბოშეთის მკვლელობა

4^1და როცა შეიტყო საულის ძემ, რომ მოკვდა აბნერი ხებრონში, წარეკვეთა იმედი და შეშფოთდა მთელი ისრაელიც. +

2ორი კაცი ჰყავდა საულის ძეს, რაზმის მეთაურები, ერთს ერქვა ბაყანა, მეორეს – რეხაბი, რიმონ ბეეროთელის ძენი იყვნენ, ბენიამინის ძეთაგან, რადგან ბეეროთი ბენიამინში ირიცხებოდა. +

3თავად ბეეროთელნი გითაიმში გაიქცნენ და დღემდე იქ მდგმურობენ.

4და იონათანს, საულის ძეს, ერთი ფეხმტკივანი ძე ჰყავდა. ხუთი წლის იყო, როცა საულისა და იონათანის ამბავი მოვიდა იზრეყელიდან. და ხელში აიყვანა იგი ძიძამ და გაიქცა. გაქცევისას დაუვარდა ბავშვი და დაკოჭლდა. მისი სახელი იყო მეფიბოშეთი. +

5და წავიდნენ რიმონ ბეეროთელის ვაჟები – რეხაბი და ბაყანა და დღის ხვატში მიადგნენ იშბოშეთის სახლს. ის კი საწოლზე იწვა და ეძინა შუადღის ძილით. +

6და აჰა, რეხაბი და ბაყანა, მისი ძმა შევიდნენ შიგ სახლში, ვითომდა ხორბლის საყიდლად, და მეხუთე ნეკნთან ჩასცეს მახვილი. და მიიმალნენ.

7როცა ისინი შევიდნენ სახლში, [იშბოშეთს] თავის საწოლზე ეძინა, საწოლ ოთახში, და მახვილი ჩასცეს, მოკლეს და თავი მოაჭრეს. და წამოიღეს მისი თავი და მთელი ღამე იარეს ყარაბას გზით.

8და მიუტანეს იშბოშეთის თავი დავითს ხებრონში და უთხრეს მეფეს: „აჰა, იშბოშეთის თავი, საულის, შენი მტრის, ძისა, რომელსაც შენი მოკვლა უნდოდა, შური უძია უფალმა ჩემს მეფე-ბატონს საულისგან და მისი ნაშიერისგან.

9და მიუგო დავითმა რეხაბს და მის ძმას ბაყანას, ბეეროთელი რიმონის ვაჟებს, და უთხრა: „ცოცხალია უფალი, რომელმაც მიხსნა ყოველი გასაჭირისგან! +

10თუკი მაცნე, რომელმაც შემატყობინა საულის სიკვდილი და კეთილის მახარობელი ეგონა თავი, შევიპყარი და მოვკალი ციკლაგში, იმის ნაცვლად, რომ სამახარობლო მიმეცა, +

11რას იმსახურებენ ის ბოროტეული კაცები, რომელთაც უდანაშაულო კაცი თავისსავე სახლში, თავის საწოლში მოკლეს? ახლა განა თქვენ ხელს არ უნდა მოვკითხო მისი სისხლი და არ უნდა აღმოგფხვრათ ამ ქვეყნიდან?“

12და უბრძანა დავითმა მსახურებს და დახოცეს ისინი. და ხელ-ფეხი დააჭრეს და ტბორზე გადმოკიდეს ხებრონში. ხოლო იშბოშეთის თავი აიღეს და აბნერის საფლავში დამარხეს ხებრონში. +

5
დავითის გამეფება ისრაელზე

5^1და მოვიდა ისრაელის ყველა შტო დავითთან ხებრონს და ასე უთხრეს: „აჰა, შენი ძვალი და ხორცი ვართ ყველანი. +

2გუშინაც და გუშინწინაც, როცა საული მეფობდა ჩვენზე, შენ გამოგყავდა და მიგყავდა ისრაელი, და უფალმა გითხრა შენ: შენ უნდა იყო ისრაელის წინამძღოლი.’“ +

3და მოვიდა ისრაელის მთელი უხუცესობა მეფესთან ხებრონს და დადო დავითმა მათთან აღთქმა ხეობრონში უფლის წინაშე; და სცხეს ისრაელის მეფედ დავითი. +

4ოცდაათი წლისა იყო დავითი, როცა გამეფდა, და იმეფა ორმოცი წელი. +

5ხებრონში შვიდ წელიწადს და ექვს თვეს მეფობდა იგი იუდაზე. იერუსალიმში მეფობდა ოცდაცამეტი წელი მთელს ისრაელზე და იუდაზე. +

6და გაილაშქრეს დავითმა და მისმა კაცებმა იერუსალიმზე, იებუსელთა, იმ ქვეყნის მკვიდრთა, წინააღმდეგ. და მათ ასე უთხრეს დავითს: „ვერ შემოხვალ, რადგან ბრმები და კოჭლები გაგაქცევენ უკან“, – ეს ნიშნავდა: „ვერ შემოვა დავითი.“ +

7და აიღო დავითმა სიონის ციხე-სიმაგრე. – ეს არის დავითის ქალაქი. +

8და თქვა იმ დღეს დავითმა: „იებუსელთა ყოველმა მძლეველმა სატევრით მოსრას კოჭლებიც და ბრმებიც, დავითის მოძულენი“. ამიტომაც ამბობენ: კოჭლი და ბრმა ვერ შევაო [უფლის] სახლში. +

9და დადგა დავითი ციხე-სიმაგრეში და უწოდა მას დავითის ქალაქი, და ააშენა დავითმა ირგვლივ მილოდან და შიგნით. +

10და წარემართებოდა დავითს და აღემატებოდა, და იყო [მასთან] უფალი ღმერთი ცაბაოთი.

11და გამოუგზავნა ხირამმა, ცორის მეფემ, დავითს მოციქულები, ფიჭვის ძელები, ხუროები, ქვისმთლელები და აუშენეს სახლი დავითს. +

12და მიხვდა დავითი, რომ მტკიცედ ჰყავდა დადგენილი იგი უფალს ისრაელის მეფედ და რომ აღამაღლა მისი მეფობა თავისი ერის, ისრაელის, გამო. +

13და კიდევ მოიყვანა იერუსალიმში დავითმა ხარჭები და ცოლები ხებრონიდან მოსვლის შემდეგ და კიდევ შეეძინა დავითს ვაჟები და ასულები.

14ეს არის, მათი სახელები, ვინც იერუსალიმში შეეძინა მას: შამუაყი, შობაბი, ნათანი და სოლომონი. +

15იბხარი, ელიშუაყი, ნეფეგი და იაფიაყი,

16ელიშამაყი, ელიდა და ელიფელეტი. +

17როცა შეიტყვეს ფილისტიმელებმა, რომ ისრაელის მეფედ აკურთხეს დავითი, და დაიძრნენ ფილისტიმელები დავითის შესაპყრობად. და შეიტყო დავითმა და ციხე-სიმაგრეში შევიდა. +

18და მოვიდნენ ფილისტიმელები და რეფაიმის ველზე განლაგდნენ. +

19და დაეკითხა დავითი უფალს: „გავილაშქრო ფილისტიმელებზე? ჩამიგდებ ხელში მათ?“ უთხრა უფალმა დავითს: „გაილაშქრე, რადგან ხელში ჩაგიგდებ ფილისტიმელებს.“ +

20და მივიდა დავითი ბაყალ-ფერაციმში და იქ სძლია მათ და თქვა: „წალეკა უფალმა ჩემი მტერი ჩემს წინაშე, როგორც წყალი წალეკავს.“ ამიტომაც ეწოდა ამ ადგილს ბაყალ-ფერაციმი. +

21და იქ მიატოვეს თავიანთი კერპები და დავითმა და მისმა კაცებმა წაიღეს ისინი. +

22და კვლავ გამოილაშქრეს ფილისტიმელებმა და ველზე განლაგდნენ.

23და დაეკითხა დავითი უფალს, და მან უთხრა: „პირისპირ ნუ მიეჭრები, ზურგიდან მოუარე და ბალზამის ხეების ჭალის მხრიდან მიადექი.

24როგორც კი ბალზამის ხის კენწეროებიდან შრიალის ხმა შემოგესმება, იმწამსვე შეიმართე, რადგან სწორედ მაშინ წაგიძღვება უფალი ფილისტიმელთა ბანაკის შესამუსრავად.“ +

25ისე გააკეთა დავითიმა, როგორც დაარიგა იგი უფალმა და გებაყიდან გაზერამდე მუსრს ავლებდა ფილისტიმელებს. +

6
დავითი ცდილობს ღვთის კიდობნის გადატანას იერუსალიმში

6^1და კვლავ შეკრიბა დავითმა ყველა რჩეული ისრაელში, ოცდაათი ათასი. +

2და ადგა და წავიდა დავითი მთელი ხალხითურთ, ვინც მასთან იყო, იუდას ბაყალედან, რომ ამოეტანათ ღვთის კიდობანი, რომელიც იწოდა ცაბაოთ უფლის სახელით, ქერუბიმებზე მჯდომარისა. +

3და დაასვენეს ღვთის კიდობანი ახალ ურემზე და გამოაბრძანეს აბინადაბის სახლიდან, ბორცვზე რომ არის. ყუზა და ახიო, აბინადაბის ვაჟები, მიუძღოდნენ ახალ ურემს. +

4და როცა მოაბრძანებდნენ აბინადაბის სახლიდან, ბორცვზე რომ არის. ახიო წინ მიუძღვოდა კიდობანს.

5და დავითი და მთელი ისრაელის ძენი უკრავდნენ უფლის წინაშე კვიპაროსის ხის საკრავებს, ქნარებს, ბობღნებს, დაფდაფებს, სანგებსა და წინწილებს.

6და როცა ნაქონის კალოსთან მივიდნენ, ხელი შეაშველა ყუზამ ღვთის კიდობანს, რადგან გადახარეს ხარებმა. +

7და აღიგზნო უფლის რისხვა ყუზას მიმართ და იქვე დასცა იგი ღმერთმა ამ სითამამისთვის, და იქვე მოკვდა იგი ღვთის კიდობანთან. +

8და შეწუხდა დავითი, რომ განგმირა უფალმა ყუზა. დღემდე ეწოდება ამ ადგილს ფერეც-ყუზა. +

9და შეეშინდა უფლისა დავითს იმ დღეს, და თქვა: „როგორ მოვა ჩემამდე უფლის კიდობანი?“ +

10და არ ინდომა დავითმა უფლის კიდობნის გადატანა თავისთან, დავითის ქალაქში, და გითელი ყობედ-ედომის სახლისკენ გაახვევინა. +

11და დარჩა სამ თვეს უფლის კიდობანი გითელი ყობედ-ედომის სახლში და აკურთხა უფალმა ყობედ-ედომი და მთელი მისი სახლი. +

12როცა შეატყობინეს დავითს, რომ აკურთხა უფალმა ღვთის კიდობნის გამო ყობედ-ედომის სახლი და მთელი მისი საბადებელიო, წავიდა დავითი და სიხარულით ამოაბრძანა ღვთის კიდობანი ყობედ-ედომის სახლიდან დავითის ქალაქში. +

13და როცა უფლის კიდობნის მტვირთავნი ექვს ნაბიჯს გაივლიდნენ, ის მსხვერპლად სწირავდა ერთ ხარსა და ცხვარს.

14და რაც ძალი და ღონე ჰქონდა როკავდა დავითი უფლის წინაშე. და სელის ეფოდი ემოსა დავითს. +

15ყიჟინითა და ბუკის ცემით მიაბრძანებდნენ უფლის კიდობანს დავითი და ისრაელის მთელი სახლი. +

16და როცა უფლის კიდობანი შებრძანდა დავითის ქალაქში, სარკმლიდან გადმოიხედა საულის ასულმა მიქალმა, დაინახა უფლის წინაშე მოხტუნავე და მროკველი დავითი და დასცინა მას თავის გულში. +

17და მიაბრძანეს უფლის კიდობანი და დაასვენეს თავის ადგილზე შუა კარავში, რომელიც დადგმული ჰქონდა მისთვის დავითს. და სრულადდასაწველი და სამშვიდობო მსხვერპლი შესწირა დავითმა უფალს. +

18და როცა მორჩა აღსავლენი და სამშვიდობო მსხვერპლის შეწირვას, ცაბაოთ უფლის სახელით დალოცა ერი. +

19და ჩამოურიგა მთელს ერს, ისრაელის მთელს კრებულს, კაცსა და დედაკაცს, თითო პურის კვერი, თითო ხორცის წილობი და თითო ქადა. მერე თავ-თავის სახლებში წავიდა ხალხი. +

20და როცა დაბრუნდა დავითი თავისი სახლის დასალოცად, გამოეგება მიქალი, საულის ასული, და უთხრა: „როგორ განდიდდა დღეს ისრაელის მეფე, რომ გაშიშვლდა დღეს თავის მსახურთა და მხევალთა თვალწინ, როგორც შიშვლდება ხოლმე ქარაფშუტა ვინმე.“

21და უთხრა დავითმა მიქალს: „უფლის წინაშე, რომელმაც გამომარჩია მამაშენისგან და მთელი მისი სახლიდან, დამადგინა რა უფლის ერის, ისრაელის, წინამძღოლად, უფლის წინაშე სიხარულით ვიროკებ. +

22და რაც უფრო დავმცირდები და დავმდაბლდები ჩემს თვალში, მით უფრო დიდებული გამოვჩნდები მხევალთა წინაშე, მათ წინაშეც კი, შენ რომ ახსენე.“ +

23და მიქალს, საულის ასულს, შვილი არ ჰყოლია სიკვდილის დღემდე. +

7
დავითი ფიქრობს ტაძრის აგებას

7^1როგორც კი დაიწყო მეფემ ცხოვრება თავის სახლში და მოასვენა იგი უფალმა გარშემო მტრებისგან,

2მაშინ უთხრა მეფემ ნათან წინასწარმეტყველს: „შეხედე, მე კედარის სახლში ვცხოვრობ, ღვთის კიდობანი კი სავანის ქვეშაა.“ +

3და უთხრა ნათანმა მეფეს: „გააკეთე ყველაფერი, რაც გულში გაქვს, რადგან შენთან არის უფალი.“

4და იმ ღამით იყო, რომ ჩაესმა ნათანს უფლის სიტყვა:

5„წადი და უთხარი ჩემს მსახურს დავითს: ასე ამბობს-თქო უფალი; განა შენ უნდა ამიშენო სახლი ჩემს სამყოფლად? +

6მე ხომ არ დავმკვიდრებულვარ სახლში იმ დროიდან, რაც ისრაელის ძენი ეგვიპტიდან გამოვიყვანე, დღევანდლამდე, მუდამ კარავში და სავანეში ვიმყოფებოდი მგზავრობისას.

7აბა, ოდესმე თუ მითქვამს ისრაელის ძეთა შორის მოარულს ისრაელის რომელიმე ტომისთვის, ვისთვისაც ჩემი ერის, ისრაელის, მწყემსობა მიბრძანებია, კედარის სახლს რატომ არ მიშენებთ-მეთქი?

8ახლა ასე უთხარი ჩემს მსახურს დავითს, ასე ამბობს-თქო ცაბაოთ უფალი: ‘ცხვრის ფარიდან, წამოგიყვანე, რომ ჩემი ერის, ისრაელის, წინამძღოლი ყოფილიყავი. +

9ყველგან შენთან ვიყავი, სადაც კი გივლია, და მინადგურებია შენი მტრები შენს წინაშე, და განმიდიდებია შენი სახელი, მსგავსად დიადთა სახელისა ამ ქვეყანაზე.

10და ადგილს დავუდგენ ჩემს ერს, ისრაელს, და დავაფუძნებ მას, და იცხოვრებს იგი მშვიდად თავის ადგილზე, და მეტად აღარ შეშფოთდება, და ბოროტმოქმედნი აღარ შეაჭირვებენ მას უწინდებურად, +

11მას შემდეგ, რაც მსაჯულები დავუყენე ჩემს ხალხს, ისრაელს, მოსვენებული მყავხარ ყველა მტრისგან. უფალი გაუწყებს შენ, რომ სახლს აგიშენებს უფალი.

12და როცა დრო მოგივა და შენს მამებთან განისვენებ, მე აღვადგენ შენს შემდგომად შენს თესლს, რომელიც შენი საზარდულიდან გამოვა, და მის მეფობას განვამტკიცებ. +

13და ის ააშენებს სახლს ჩემი სახელისათვის და მე დავამტკიცებ მისი მეფობის ტახტს უკუნისამდე. +

14მე მამა ვიქნები მისთვის, ის კი შვილი იქნება ჩემთვის. თუ შესცოდავს, გავწკეპლავ კაცთა წესით და ვცემ ადამიანთა ჩვეულებით. +

15და არ წაერთმევა მას ჩემი წყალობა, როგორც წავართვი საულს, რომელიც ჩამოგაცილე შენი სახის წინაშე. +

16და მტკიცედ იდგება შენი სახლი და შენი სამეფო უკუნისამდე ჩემი სახის წინაშე. მყარი იქნება შენი ტახტი უკუნისამდე.’“ +

17თანახმად ამ სიტყვებისა და ამ ხილვისა ელაპარაკა ნათანი დავითს. +

18და მივიდა დავით მეფე და დადგა უფლის წინაშე და თქვა: „ვინა ვარ მე, უფალო, ჩემო უფალო, და რა არის ჩემი სახლი, რომ ასე განმადიდე!

19ესეც გემცირა თვალში, ჩემო უფალო, უფალო; და წინასწარ ილაპარაკე შენი მსახურის სახლზე. ადამის ძეთა წესია ეს, უფალო ჩემო, უფალო. +

20და კიდევ რა უნდა გითხრას დავითმა? შენ თავად იცნობ შენს მსახურს, უფალო, ჩემო უფალო! +

21შენი სიტყვისათვის და შენი გულის თანახმად სჩადიხარ ამ სიდიადეს და ამცნობ შენს მსახურს.

22ამიტომაც დიდი ხარ შენ, უფალო ჩემო, უფალო! რადგან არავინაა შენი მსგავსი. არ არის ღმერთი შენს გარდა, ყველაფრის თანახმად, რაც ჩვენი ყურით მოვისმინეთ. +

23თუ არის ამქვეყნად თუნდაც ერთი ხალხი შენი ერის, ისრაელის, მსგავსი, რომელსაც მოევლინა ღმერთი, რომ თავისთვის გამოესყიდა იგი, რომ ექცია თავის ერად, რომ სახელოვანი გაეხადა და ჩაედინა დიადი და საშინელი ამბები შენი ქვეყნისთვის ერის წინაშე, რომელიც გამოისყიდე ეგვიპტისგან, ხალხებისგან და ღმერთებისგან? +

24შენ განამტკიცე შენთვის შენი ერი ისრაელი, რომ შენი ერი ყოფილიყო უკუნისამდე და შენ, უფალო, მათი ღმერთი ყოფილიყავი! +

25ახლა უკუნისამდე განამტკიცე, უფალო, ღმერთო, ეგ სიტყვა, შენს მსახურზე და მის სახლზე რომ ბრძანე, აღასრულე, როგორც ნაბრძანები გაქვს.

26იდიდოს შენმა სახელმა უკუნისამდე, რათა თქვან: ‘ცაბაოთ უფალი ღმერთია ისრაელზე!’ მტკიცე იყოს შენს წინაშე შენი მსახურის, დავითის, სახლი!

27რადგან შენ იყავი, ცაბაოთ უფალო, ისრაელის ღმერთო, რომ გამოუცხადე შენს მსახურს, სახლს აგიშენებო, ამიტომაც გაუწია გულმა შენს მსახურს ასეთი ლოცვით ელოცა შენს მიმართ. +

28ახლა, უფალო ჩემო, ღმერთი ხარ შენ და შენი სიტყვები ჭეშმარიტია, და შენი მსახურისათვის ეს სიკეთე გაქვს გამოცხადებული. +

29ახლა ინებე და აკურთხე შენი მსახურის სახლი, რომ საუკუნოდ შენს წინაშე იყოს, რადგან ეს შენ წარმოთქვი, უფალო ჩემო! იკურთხოს შენი კურთხევით შენი მსახურის სახლი საუკუნოდ!“ +

8
სამეფოს საბოლოო განმტკიცება

8^1ამის შემდეგ იყო, რომ დაამარცხა დავითმა ფილისტიმელები, დაიმორჩილა ისინი და წაართვა დავითმა ფილისტიმელებს მათეგ ამა. +

2და დაამარცხა მოაბიც, მიწაზე წააწვინა ისინი და საბლით გაზომა: ორი საბელი დასახოცად გადაზომა, ერთი მთელი საბელი – ცოცხლად დასატოვებლად. და გახდნენ მოაბელები დავითის მორჩილნი და მოხარკე მსახურნი. +

3და დაამარცხა დავითმა ჰადად-ყეზერი რეხობის ძე, ცობას მეფე, როცა იგი მდინარეზე ბატონობის დასაბრუნებლად მიდიოდა. +

4და წაართვა მას დავითმა ათას შვიდასი ცხენოსანი და ოცი ათასი ქვეითი. და ეტლის ცხენებს ძარღვები გადაუჭრა დავითმა, მხოლოდ ასი ეტლისთვის დაიტოვა მათგან. +

5და მოვიდნენ დამასკოს არამელები ცობას მეფის ჰადად-ყეზერის დასახმარებლად და მუსრი გაავლო დავითმა არამელთაგან ოცდაორი ათას კაცს. +

6და დააყენა დავითმა ხელისუფალნი დამასკოს არამში და გახდნენ არამელები დავითის მსახურნი და მოხარკენი. და ყველგან, სადაც კი მიდიოდა, უფალი შეეწეოდა დავითს. +

7და აიღო დავითმა ოქროს ფარები, ჰადად-ყეზერის მსახურთ რომ ჰქონდათ, და იერუსალმში მოიტანა. +

8დიდძალი სპილენძი წამოიღო დაივთმა ბეტახიდან და ბეროთიდან, ჰადად-ყეზერის ქალაქებიდან, +

9და შეიტყო თოყიმ, ხამათის მეფემ, რომ სძლია დავითმა ჰადად-ყეზერს, +

10და გაგზავნა თოყიმ თავისი ძე იორამი დავითთან მოსაკითხავად და მისალოცად, რომ შეებრძოლა ჰადად-ყეზერს და სძლია მას, რადგან თოყის მოსისხლე იყო ჰადად-ყეზერი. თან გაატანა ოქრო-ვერცხლისა და სპილენძის ჭურჭელი.

11ეს ჭურჭელიც შესწირა მეფე დავითმა უფალს იმ შეწირულ ოქრო-ვერცხლთან ერთად, დამორჩილებულ ხალხებს რომ წაართვა – +

12არამს, მოაბს, ყამონის ძეთ, ფილისტიმელებს, ყამალეკს, აგრეთვე ჰადად-ყეზერ რეხობის ძეს, ცობას მეფეს.

13გაითქვა სახელი დავითმა თვრამეტი ათასი არამელის დამარცხების შემდეგ მარილოვან ველზე. +

14და დააყენა ედომოში ხელისუფალნი, მთელს ედომოში დააყენა ხელისუფალნი, და გახდა მთელი ედომი დავითის მსახური. და უფალი შეეწეოდა დავითს, სადაც კი წავიდოდა. +

15და მეფობდა დავითი მთელს ისრაელზე და წესსა და სამართალს აძლევდა მთელს თავის ხალხს. +

16იოაბ ცერუიას ძე ჯარს სარდლობდა და იოშაფატ ახილუდის ძე მემატიანე იყო. +

17ცადოკ ახიტუბის ძე, და ახიმელექ აბიათარის ძე მღვდლები იყვნენ, ხოლო სერაია – მწერალი; +

18და ბენიაჰუ იეჰოიადაყის ძე ქერეთელებს და ფელეთელებს განმგებლობდა, დავითის შვილები ეზოს მოძღვრები იყვნენ. +

9

დავითი და მეფიბოშეთი

9^1და თქვა დავითმა: „ხომ არ დარჩენილა ვინმე საულის სახლიდან, რომ წყალობა ვუყო იონათანის გულისათვის?“ +

2და ჰყავდა საულის სახლს მსახური, სახელად ციბა; და დაუძახეს მას დავითთან, და უთხრა მეფემ: „შენა ხარ ციბა?“ თქვა: „გახლავარ შენი მსახური.“ +

3უთხრა მეფემ: „აღარავინ დარჩენილა საულის სახლიდან, რომ ღვთის წყალობა ვუყო?“ და უთხრა ციბამ მეფეს: „კიდევ ჰყავს ვაჟი იონათანს, ფეხმტკივანი.“ +

4და უთხრა მას მეფემ: „სად არის?“ და უთხრა ციბამ მეფეს: „აჰა, მაქირ ყამიელის ძის სახლშია, ლოდებარს.“ +

5და გაგზავნა დავით მეფემ და მოაყვანინა იგი მაქირ ყამიელის ძის სახლიდან, ლოდებარიდან.

6მოვიდა მეფიბოშეთი, იონათან საულის ძის ვაჟიშვილი, დავითთან, და პირქვე დაეცა მის წინაშე, და თაყვანისცა. უთხრა დავითმა: „მეფიბოშეთ!“ მიუგო: „გახლავარ შენი მსახური!“

7და უთხრა დავითმა: „ნუ გეშინია, წყალობას გიზამ მამაშენის, იონათანის, გულისათვის, დაგიბრუნებ მამაშენის, საულის, მთელ მიწებს და მუდამ ჩემს სუფრაზე შეჭამ პურს.“

8და თაყვანისცა და უთხრა: „ვინ არის შენი მსახური, რომ ყურადღების ღირსად ჩათვალე ჩემსავით მკვდარი ძაღლი?“

9მოუხმო მეფემ ციბას, საულის მსახურს, და უთხრა: „საულისა და მისი სახლის მთელი საბადებელი შენი ბატონისთვის მიმიცია.

10დაუმუშავეთ მიწა შენ, შენმა შვილებმა და შენმა მსახურებმა მას, და აიღეთ მოსავალი, რომ ჰქონდეს შენი ბატონის შვილს თავისი საჭმელი პური. და მაინც მეფიბოშეთი, შენი ბატონის შვილი, მუდამ ჩემს სუფრაზე შეჭამს პურს.“ თხუთმეტი ვაჟიშვილი და ოცი მსახური ჰყავდა ციბას. +

11და უთხრა ციბამ მეფეს: „ყველაფერს შეასრულებს შენი მსახური, რაც მეფე ბატონმა უბრძანა თავის მსახურს.“ და ჭამდა მეფიბოშეთი პურს სუფრაზე, როგორც ერთი უფლისწულთაგანი. +

12პატარა ბავშვი ჰყავდა მეფიბოშეთს, სახელად მიქა. და მეფიბოშეთის მსახურნი გახდნენ ყველანი, ვინც კი ციბას სახლში ცხოვრობდა. +

13და ცხოვრობდა მეფიბოშეთი იერუსალიმში, რათა მუდამ სამეფო სუფრაზე ეჭამა პური. ორივე ფეხით კოჭლი იყო იგი. +

10
ომი არამელებთან და ყამონელებთან

10^1ამის შემდეგ იყო რომ მოკვდა ყამონელთა მეფე და გამეფდა მისი ძე ხანუნი მის ნაცვლად. +

2და თქვა დავითმა: „წყალობას ვუყოფ ხანუნ ნახაშის ძეს, წყალობისათვის, რომელსაც მომაგებდა მამამისი.“ და გაგზავნა დავითმა თავისი ხალხი, რომ ენუგეშებინა იგი მამის გამო. და მივიდნენ დავითის მსახურნი ყამონის ძეთა ქვეყანაში.

3და უთხრეს ყამონის ძეთა მთავრებმა ხანუნს, თავიანთ ბატონს: „ნუთუ მამაშენის პატივისცემის გამო გიგზავნის დავითი ნუგეშისმცემლებს? იქნებ იმისთვის გამოგიგზავნა დავითმა თავისი ხალხი, რომ დაზვეროს ქალაქი, მიათვალ-მოათვალიეროს და დააქციოს?“ +

4და აიღო ხანუნმა და ნახევარი წვერი მოჰპარსა დავითის მსახურთ, შემოაჭრა ნახევარი სამოსელი თეძოებამდე და გაისტუმრა. +

5და როცა ეს ამბავი შეატყობინეს დავითს, გაგზავნა ხალხი მათ შესაგებებლად, რადგან ძალზე შეურაცხყოფილნი იყვნენ კაცები. და ბრძანა მეფემ ეთქვათ მათთვის: „იერიხოში დარჩით, ვიდრე წვერი მოგეზრდებოდეთ და მობრუნდით.“

6და დაინახეს ყამონის ძეთ, რომ თავი შეაძულეს დავითს; და გაგზავნეს ხალხი ყამონის ძეთ, რომ დაექირავებინათ ბეთ-რეხობისა და ცობას არამელები, ოცი ათასი ქვეითი, მეფე მაყაქასგან ათასი კაცი და იშტობიდან თორმეტი ათასი კაცი. +

7და შეიტყო ეს დავითმა და გაგზავნა იოაბი მამაცთა მთელი ლაშქრითურთ.

8და გამოვიდნენ ყამონის ძენი და გაეწყვნენ საბრძოლველად კარიბჭის შესასვლელთან. ხოლო ცობისა და რეხობის არამელები, და იშტობელები და მაყაქა ცალკე დადგნენ ველზე.

9და როცა დაინახა იოაბმა, რომ მტერი წინიდან და ზურგიდან იყო მისკენ მიმართული, გამოარჩია ისრაელის ძეებში ურჩეულესნი და დააწყო არამელთა წინააღმდეგ.

10დანარჩენი ხალხი აბიშაის, თავის ძმას, ჩააბარა და მანაც დააწყო ისინი ყამონის ძეთა წინააღმდეგ. +

11და თქვა [იობმა]: „თუ არამელები მძლევენ, შენ მომეშველები; თუ ყამონის ძენი გძლევენ შენ, მე მოვალ შენს მოსაშველებლად.

12გამაგრდი და მტკიცედ ვიდგეთ ჩვენი ხალხისათვის და უფლის, ჩვენი ღმერთის, ქალაქისთვის, და უფალმა ქმნას, რაც ენებოს.“ +

13და გავიდნენ იოაბი და მისი ხალხი არამელებთან საბრძოლველად, და უკუიქცნენ მისგან.

14და როცა ყამონის ძეთ დაინახეს, რომ გარბოდნენ არამელები, თავადაც გაექცნენ აბიშაის და ქალაქში შეცვივდნენ. და დაბრუნდა იოაბი ყამონის ძეთაგან და მივიდა იერუსალიმში.

15და დაინახეს არამელებმა, რომ მარცხდებოდნენ ისრაელთან, და შეიკრიბნენ ერთად.

16და გადმოაყვანინა ჰადარ-ყეზერმა მდინარის გაღმელი არამელები და ისინიც მოვიდნენ ხელამში. ხოლო შობაქი, ჰადარ-ყეზერის მთავარსარდალი, უძღოდა მათ.

17შეატყობინეს დავითს და მანაც შეკრიბა მთელი ისრაელი, და გადალახა იორდანე და მივიდა ხელამს. და დაეწყვნენ არამელები დავითის წინააღმდეგ და შეებრძოლნენ.

18და გაექცნენ არამელები ისრაელს. დახოცა დავითმა არამელთაგან შვიდასი ეტლოსანი და ორმოცი ათასი მხედარი; უგმირა მახვილი შობაქს, მათ სარდალს, და იქვე მოკვდა იგი. +

19და როცა ჰადარ-ყეზერის ქვეშევრდომმა მეფეებმა დაინახეს, რომ მარცხდებოდნენ ისრაელთან, დაეზავნენ ისრაელს და დაემორჩილნენ. და არამელებმა ვეღარ გაბედეს ყამონის ძეთა დახმარება. +

11
დავითის შეცოდება

11^1წელიწადის შემობრუნებისას, მეფეთა გამოსვლის ჟამს, გაგზავნა დავითმა იოაბი თავისი ხალხითურთ და მთელი ისრაელი. და გაანადგურეს ყამონის ძენი და შემოადგნენ რაბას. დავითი კი იერუსალიმში დარჩა. +

2და ადგა დავითი საღამო ჟამს თავისი საწოლიდან და სამეფო სახლის ბანზე იწყო სიარული. და ბანიდან მობანავე ქალი დაინახა. ქალი ძალზე ლამაზი იყო სახით. +

3და გააგზავნა დავითმა ქალის ამბის გასაგებად. უთხრეს: „ეს ხომ ბათ-შებაყი არის, ელიყამის ასული, ურია ხეთელის ცოლი.“ +

4და გაგზავნა დავითმა მოციქულები ქალის მოსაყვანად. და მოვიდა ქალი, და დაწვა მასთან დავითი. როცა განიწმიდა თავისი უწმიდურებისაგან, დაბრუნდა ქალი თავის სახლში. +

5და როცა ქალი დაორსულდა, შეუთვალა დავითს: „ორსულადა ვარ.“

6და გაგზავნა დავითმა კაცი იოაბთან. გამომიგზავნე ურია ხეთელი. და გამოუგზავნა იოაბმა ურია დავითს.

7როცა მოვიდა მასთან ურია, დავითმა იოაბის, ჯარისა და ომის ამბავი გამოჰკითხა.

8უთხრა დავითმა ურიას: „შინ წადი და ფეხი დაიბანე.“ გავიდა ურია მეფის სახლიდან და სამეფო საჭმელი გააყოლეს უკან. +

9ურიამ ის ღამე მეფის სახლის კართან გაათია თავისი ბატონის მსახურებთან ერთად. თავის სახლში არ წასულა.

10და შეატყობინეს დავითს, არ წასულაო თავის სახლში ურია, და უთხრა დავითმა ურიას: „ხომ ნამგზავრი ხარ? რატომ შინ არ წახვედი?“

11და უთხრა ურიამ დავითს: „როცა უფლის კიდობანი, ისრაელი და იუდა კარვებში არიან, ჩემი ბატონი იოაბი და ჩემი ბატონის ხალხი ველზე დგანან, როგორ წავიდე ჩემს სახლში, როგორ ვჭამო და ვსვა, როგორ დავწვე ცოლთან? შენ თავს ვფიცავ, ვერ ვიზამ ამ საქმეს!“

12და უთხრა დავითმა ურიას: „დღესაც დარჩი აქ და ხვალ გაგაგზავნი.“ და დარჩა ურია იერუსალიმში იმ დღეს და მეორე დილას.

13და მოიწვია იგი დავითმა, ჭამა და სვა მის წინაშე, და დაათრო იგი დავითმა. და საღამოთი გავიდა, რომ თავისი ბატონის მსახურებთან ერთად დაეძინა თავის საგებელზე. თავის სახლში არ წასულა.

14და დილით დაწერა დავითმა წერილი იოაბისათვის და ურიას ხელით გაუგზავნა.

15წერილში ასე დაწერა: „დააყენეთ ურია იქ, სადაც სასტიკი ბრძოლა მოგელით, და მერე მიატოვეთ, რომ გაიგმიროს და მოკვდეს.“ +

16და როცა ქალაქის ალყას ამზადებდა იოაბი, სწორედ იმ ადგილას დააყენა ურია, სადაც იცოდა, რომ მამაცი მებრძოლები იდგნენ.

17და გამოვიდნენ ქალაქის მცხოვრებნი და შეებნენ იოაბს. და დაეცნენ ხალხიდან დავითის მსახურთაგანნი და მოკვდა ურია ხეთელიც.

18და გააგზავნა კაცი იოაბმა მეფესთან ბრძოლის ამბის შესატყობინებლად.

19და უბრძანა მოციქულს: „ბოლომდე უამბე მეფეს ბრძოლის ამბავი.

20და, თუ ბრაზი მოერია მეფეს და გითხრა: ‘რატომ მოადექით ქალაქს ასე ახლოს საბრძოლველად? განა არ იცოდით, რომ გალავნიდან დაგიწყებდნენ სროლას?

21ვინ განგმირა აბიმელექი, იერუბეშეთის ძე? განა დედაკაცმა არ დასცა გალავნიდან დოლაბის ნატეხი თავზე და მოკვდა იგი თებეცში? ახლოს რატომ მიადექით გალავანს?’ უთხარი: ხეთელი ურიაც მოკვდა-თქო, შენი მსახური.“ +

22და წავიდა მაცნე და ყველაფერი უამბო დავითს, რისთვისაც იოაბმა გააგზავნა.

23და უთხრა მოციქულმა დავითს: „როცა მოგვეძალნენ მტრები და ველზე გამოვიდნენ ჩვენს წინააღმდეგ, შევუტიეთ და ქალაქის კარიბჭემდე ვდიეთ.

24და მოისარებმა ისრები დაუშინეს გალავნიდან შენს მსახურთ და ბევრი გაწყდა მეფის მსახურთაგან, მოკვდა ხეთელი ურიაც, შენი მსახური.“ +

25და უთხრა დავითმა მოციქულს: „ასე უთხარი იოაბს, ნუ გაწუხებს-თქო ეს ამბავი, რადგან ხან ერთს ჭამს მახვილი, ხან მეორეს. მაგრად შეუტიე ქალაქს და დაამხე-თქო. და გაამხნევე იოაბი.“

26და გაიგო ურიას ცოლმა, რომ მოკვდა ურია, მისი ქმარი, და დაიტირა თავისი ქმარი. +

27და როცა გავიდა გლოვის დღეები, მოაყვანინა დავითმა ქალი თავის სახლში და შეირთო ცოლად და უშვა ქალმა ვაჟი. და ეს საქმე, რაც დავითმა ჩაიდინა, ბოროტება იყო უფლის თვალში.

12
დავითის მონანიება

12^1და მიუგზავნა უფალმა დავითს ნათანი, და ისიც მივიდა მასთან და უთხრა: „ორი კაცი ცხოვრობდა ერთ ქალაქში, მდიდარი და ღარიბი;

2მდიდარს უამრავი ცხვარი და ძროხა ჰყავდა,

3ღარიბს არაფერი გააჩნდა ერთი ბატკნის გარდა, რომელიც პატარა ჰყავდა ნაყიდი, და კვებავდა და ზრდიდა თავის ბავშვებთან ერთად. მის ლუკმას ჭამდა, მისი თასიდან სვამდა, მის უბეში ეძინა, და თავისი ქალიშვილივით ჰყავდა.

4და ეწვია ერთხელ ვინმე მგზავრი მდიდარ კაცს. ვერაფერი გაიმეტა თავისი ცხვარ-ძროხიდან დასაკლავად, რომ გამასპინძლებოდა თავის სტუმარს, და წამოიყვანა ღარიბი კაცის ბატკანი და გაუმზადა სტუმრებულ კაცს.“

5დიდად განრისხდა დავითი ამ კაცზე და უთხრა ნათანს: „უფალს ვფიცავ, სიკვდილის ღირსია ამის გამკეთებელი! +

6ბატკანი ოთხმაგად უნდა ზღოს, ასეთი საქმე რომ გააკეთა და შეუბრალებლად მოიქცა.“ +

7და უთხრა ნათანმა დავითს: „შენა ხარ ის კაცი. ასე თქვა უფალმა, ისრაელის ღმერთმა: ‘მე გცხე მეფედ ისრაელზე, მე დაგიხსენი საულის ხელიდან, +

8მე მოგეცი შენი ბატონის სახლი და მოგიწვინე შენი ბატონის ცოლები შენს წიაღში, მოგეცი ისრაელისა და იუდას სახლი, და, თუ ეს არ კმარა, კიდევ და კიდევ დაგიმატებდი.

9რატომ დაივიწყე უფლის სიტყვა და ბოროტება ჩაიდინე მის თვალში? მახვილით მოჰკალი ურია ხეთელი და ცოლად მოიყვანე მისი ცოლი, ხოლო იგი ყამონის ძეთა მახვილით მოჰკალი. +

10ამიერიდან მახვილი არ მოსცილდება შენს სახლს უკუნისამდე, რადგან უგულებელმყავი და ურია ხეთელის ცოლი მოიყვანე, რომ ცოლად დაგესვა.’ +

11ასე თქვა უფალმა: ‘აჰა, უბედურებას დაგათევ შენივე სახლიდან, ავიყვან შენს თვალწინ შენს ცოლებს და შენს მახლობელს მივცემ, მზისით დაწვება ის შენს ცოლებთან; +

12თუმცა შენ ჩუმად გააკეთე, მე მთელი ისრაელის წინაშე და მზის წინაშე გავაკეთებ ამას,’“

13და უთხრა დავითმა ნათანს: „შევცოდე უფალს“. და უთხრა ნათანმა დავითს: „უფალმაც მოგიტევა შენი ცოდვა, არ მოკვდები.

14ოღონდ, რაკი ამ საქციელით უფლის ლანძღვის საბაბი მიეცი მტრებს, შვილი მოგიკვდება, რომელიც შეგეძინა.“ +

15და წავიდა ნათანი თავის სახლში და შეეხო უფალი ბავშვს, ურიას ცოლმა რომ უშვა დავითს, და მძიმედ დასნეულდა ბავშვი.

16და ევედრებოდა დავითი ღმერთს ყმაწვილის გამო, და მარხულობდა დავითი და მიწაზე ათევდა ღამეს განმარტოებული.

17და დაადგნენ თავზე მისი სახლის უხუცესები, რომ მიწიდან აეყენებინათ იგი, მაგრამ არ ქნა და არ გატეხა მათთან პური.

18მეშვიდე დღეს მოკვდა ბავშვი. ვერ გაბედეს დავითის მსახურებმა მოეხსენებინათ, რომ მოკვდა ბავშვი, რადგან ასე ფიქრობდნენ: „ვიდრე ბავშვი ცოცხალი იყო, რა არ ვუთხარით და არ გაიგონა ჩვენი სიტყვა, ახლა როგორღა ვუთხრათ, რომ მკვდარია ბავშვი? უბედურებას დამართებს თავს.“

19და დაინახა დავითმა, რომ ერთმანეთში ჩურჩულებენ მისი მსახურნი, მიხვდა დავითი, რომ მკვდარი იყო ბავშვი, და უთხრა დავითმა თავის მსახურთ: „მოკვდა ბავშვი?“ უთხრეს: „მოკვდა.“

20და ადგა მიწიდან დავითი, და დაიბანა, და ზეთი იცხო, სამოსელი გამოიცვალა, და წავიდა უფლის სახლში და თაყვანისცა. და დაბრუნდა სახლში, პური მოითხოვა, და მიართვეს და შეჭამა.

21უთხრეს მისმა მსახურებმა: „ეს რა იყო, რომ გააკეთე, ცოცხალი ბავშვის გამო მარხულობდი და ტიროდი, ხოლო როგორც კი მოკვდა ბავშვი, წამოდექი და პური შეჭამე?“

22თქვა დავითმა: „ვიდრე ბავშვი ცოცხალი იყო, ვმარხულობდი და ვტიროდი. ვფიქრობდი: ვინ იცის, იქნებ შემიწყალოს უფალმა და გადარჩეს-მეთქი ბავშვი.

23ახლა, როცა მკვდარია, რისთვის ვიმარხულო? როგორ შევძლებ მის დაბრუნებას? მე წავალ მასთან, ის კი აღარ დამიბრუნდება.“

24და ანუგეშა დავითმა ბათ-შებაყი, თავისი ცოლი, და შევიდა და დაწვა მასთან. და შვა ქალმა ვაჟი და უწოდა სახელად სოლომონი, რომელიც შეიყვარა უფალმა. +

25და გამოუგზავნა ნათან წინასწარმეტყველი და უწოდა უფლის სახელით იედიდია.

26ებრძოდა იოაბი ყამონის ძეთა რაბას და აიღო სამეფო ქალაქი. +

27და გამოუგზავნა იოაბმა დავითს მოციქულნი და შემოუთვალა: „ვებრძვი რაბას და ხელში მაქვს ჩაგდებული ქალაქის წყალსატევი.

28ახლა, შეკრიბე დანარჩენი ხალხი, შემოადექი ქალაქს და აიღე, თორემ მე ავიღებ ქალაქს და ჩემი სახელი დაერქმევა.“

29და შეკრიბა დავითმა ხალხი, და წავიდა რაბას, თავს დაესხა და დაიპყრო.

30და აიღო დავითმა მათი მეფის გვირგვინი, ერთი ოქროს ქანქარის წონისა, ძვირფასი ქვებით მოოჭვილი, და თავზე დაიდგა. და აურაცხელი ნადავლი წამოიღო დავითმა ქალაქიდან. +

31და გამოიყვანა იქ მყოფი ხალხი და ხერხით, რკინის ფარცხებით და რკინის ცულებით სიკვდილი გადაუწყვიტა, და სააგურე ქურაში გაატარა ისინი. ასე მოექცა ყამონის ძეთა ყველა ქალაქს. და დაბრუნდა დავითი თავისი ხალხითურთ იერუსალიმში. +

13
ყამნონის დანაშაული

13^1ამის შემდეგ იყო: ჰყავდა აბესალომს, დავითის ძეს, ლამაზი და, სახელად თამარი, და შეუყვარდა იგი ყამნონს, დავითის ძეს. +

2ისე გაუჭირდა ყამნონს, რომ თითქმის დასნეულდა თავისი დის, თამარის გამო, რადგან ქალწული იყო იგი, და ძნელი იყო ყამნონისთვის, რაიმე გაეკეთებინა მასთან.

3და ჰყავდა მეგობარი ყამნონს, სახელად იონადაბი, შიმყის ძე, დავითის ძმისწული. და ძალზე ცბიერი კაცი იყო იონადაბი. +

4და უთხრა მას: „რა მოგდის, დღითი დღე რომ ხმები, უფლისწულო, არ მეტყვი?“ და უთხრა ყამნონმა: „თამარი მიყვარს, აბესალომის, ჩემი ძმის, და.“

5და უთხრა იონადაბმა: „ჩაწექი ლოგინში და თავი მოიავადმყოფე. და როცა მამაშენი მოვა შენს სანახავად, უთხარი: ‘ჩემი და თამარი მოვიდეს ჩემთან და პური მაჭამოს, ჩემს თვალწინ მოამზადოს საჭმელი, რომ ჩემი თვალით დავინახო და მისი ხელიდან ვჭამო.’“

6და ჩაწვა ყამნონი და თავი მოიავადმყოფა. და მივიდა მეფე მის სანახავად და უთხრა ყამნონმა მეფეს: „მოვიდეს ჩემთან ჩემი და თამარი, ჩემს თვალწინ გამოაცხოს ორიოდე ნამცხვარი, რომ მისი ხელიდან ვჭამო.“

7და გააგზავნა კაცი დავითმა თამართან სახლში და შეუთვალა: „მოდი შენი ძმის, ყამნონის, სახლში და საჭმელი მოუმზადე.“

8და წავიდა თამარი თავისი ძმის, ყამნონის, სახლში. და იწვა იგი. და აიღო ქალმა ცომი, მოზილა, ააგუნდავა მის თვალწინ და გამოაცხო კვერები.

9და აიღო ტაფა და დაუდგა წინ, მაგრამ არ შეჭამა. და თქვა ყამნონმა: „გაიყვანეთ ყველანი!“ და გავიდა ყველა.

10მაშინ უთხრა ყამნონმა თამარს: „უკანა ოთახში წაიღე საჭმელი და შევჭამ შენი ხელიდან.“ და აიღო თამარმა თავისი გამომცხვარი კვერები და უკანა ოთახში გაუტანა ყამნონს.

11და როცა მიაწოდა, რომ ეჭამა, ხელი სტაცა ყამნონმა ქალს და უთხრა: „მოდი, დაწექი ჩემთან, ჩემო დაო.“

12უთხრა: „ნუ, ჩემო ძმაო, ნუ შეურაცხმყოფ. ასე არ იქცევიან ისრაელში, ნუ იზამ ამ სისაძაგლეს.

13სადღა გამოვჩნდე შერცხვენილი? შენც ერთი საძაგელი კაცის სახელს დაიგდებ ისრაელში. სთხოვე მეფეს, არ დაგიჭერს ჩემს თავს.“

14არ უნდოდა მისი სიტყვის გაგონება ყამნონს. და დაიმორჩილა იგი, პატივი ახადა და იწვა მასთან.

15შესძულდა იგი ყამნონს უზომო სიძულვილით, ისე რომ სიძულვილი, რომლითაც შესძულდა, უფრო ძლიერი იყო, ვიდრე სიყვარული, რომლითაც უყვარდა ადრე. და უთხრა ყამნონმა: „ადე, წადი აქედან.“

16და უთხრა: „ნუ იზამ, ძმაო, ადრინდელზე უფრო დიდი ბოროტებაა, რასაც ახლა მიკეთებ.“ მაგრამ არ უნდოდა ყამნონს მისი მოსმენა.

17და დაუძახა მსახურ ბიჭს და უთხრა: „გაიყვანე ეს ქალი აქედან და მიუხურე კარი.“

18ჭრელი სამოსელი ეცვა ქალს, რადგან ასეთი მოსასხამით იმოსებოდნენ მეფის ასულები, ქალწული ვინც იყო. და გაიყვანა მსახურმა ქალი და მიუხურა კარი.

19და დაიყარა ნაცარი თამარმა თავზე, შემოიხია ტანზე ჭრელი სამოსელი, თავზე დაიდო ხელი და მოთქმა-მოთქმით წავიდა.

20და უთხრა მისმა ძმამ აბესალომმა: „შენი ძმა ყამნონი ხომ არ იყო შენთან? ახლა ჩუმად იყავი, დაო. შენი ძმა არის ის, გულთან ნუ მიიტან ამ ამბავს.“ და დარჩა თამარი თავისი ძმის, აბესალომის, სახლში მიტოვებული.

21და გაიგო დავით მეფემ ეს ამბავი და ძლიერ განრისხდა.

22ხოლო აბესალომს არც ცუდი უთქვამს ყამნონისთვის, არც კარგი, რადგან შეიძულა აბესალომმა ყამნონი მისი საქციელის გამო, რომ შეურაცხყო მისი და თამარი.

23გავიდა ორი წელი და პარსვა ჰქონდა აბესალომს ბაყალ-ხაცორში, ეფრემის მახლობლად რომ არის, და ყველა უფლისწული მიიწვია აბესალომმა.

24და მივიდა აბესალომი მეფესთან და უთხრა: „მპარსველები ჰყავს შენს მსახურს. ეწვიოს მეფე თავის მსახურებთან ერთად შენს მსახურს.“

25და უთხრა მეფემ აბესალომს: „არა, შვილო, ყველანი არ წამოვალთ შენთან, არ დაგამძიმებთ.“ ჩააცივდა, მაგრამ არ ინება მეფემ წასვლა, კურთხევით კი აკურთხა.

26და თქვა აბესალომმა: „თუ ასეა, მაშინ ჩემი ძმა ყამნონი წამოვიდეს.“ და უთხრა მეფემ: „რისთვის წამოვიდეს?“

27და ჩააცივდა აბესალომი და მეფემაც გაუშვა ყამნონი და სხვა უფლისწულები.

28და უბრძანა აბესალომმა თავის მსახურ ბიჭებს: „ყური უგდეთ, როცა ღვინისგან გამხიარულდება ყამნონი და მე გეტყვით, დაჰკარით-მეთქი ყამნონს, თქვენც მოკალით იგი, ნუ შეგეშინდებათ, რადგან მე გიბრძანებთ ამას! აბა, გამაგრდით და მამაცურად მოიქეცით.“

29და ისე მოექცნენ აბესალომის მსახურნი ყამნონს, როგორც ნაბრძანები ჰქონდა მათთვის აბესალომს. და წამოიშალნენ უფლისწულები, და შესხდნენ თავ-თავიანთ ჯორებზე და გაიქცნენ.

30ჯერ კიდევ გზაში იყვნენ ისინი, რომ მიუვიდა ამბავი დავითს, რომ დახოცა აბესალომმა უფლისწულები და ერთიც არ გადარჩენილა.“

31და ადგა მეფე, ტანზე შემოიხია სამოსელი და ჩაჯდა მტვერში. იქვე იდგნენ სამოსელშემოხეული მისი მსახურები.

32და დაუწყო ლაპარაკი იონადაბ შიმყას ძემ, დავითის ძმისწულმა, და უთხრა: „ნუ ფიქრობს, ჩემი ბატონი, რომ ყველა უფლისწული მოკლეს, რადგან მხოლოდ ყამნონია მკვდარი. აბესალომის პირით გადაწყდა ეს იმ დღიდან, როცა შეურაცხყო ყამნონმა მისი და თამარი.

33ნუ მიაქვს გულთან ჩემს ბატონ მეფეს ეს ხმა, თითქოს ყველა უფლისწულია მკვდარი, რადგან მხოლოდ ყამნონია მკვდარი.“

34და გაიქცა აბესალომი. და გაიხედა მოთვალთვალე მსახურმა ბიჭმა და, ხედავს, უამრავი ხალხი მოდის გზაზე, მთის ფერდობით.

35და უთხრა იონადაბმა მეფეს: „აჰა, მოდიან უფლისწულები, როგორც გეუბნებოდა შენი მსახური, ისეც მოხდა.“

36და როცა დასრულდა ლაპარაკი, მოვიდნენ უფლისწულებიც, და აუწიეს ხმას და ატირდნენ. და დიდი ტირილით ტიროდნენ მეფეც და მისი მსახურებიც.

37და გაიქცა აბესალომი და მივიდა თალმაი ყამიჰუდის ძესთან, გეშურის მეფესთან. და მთელი დღეები გლოვობდა დავითი თავის შვილს. +

38და გაიქცა აბესალომი გეშურს და დაჰყო იქ სამი წელი.

39და შეწყვიტა აბესალომის დევნა დავითმა, რადგან გაუქარვდა მწუხარება ყამნონის გამო, რომელიც მოუკვდა.

14
იოაბი გამოექომაგა აბესალომს

14^1და შეიტყო იოაბმა, ცერუიას ძემ, რომ გული მოუბრუნდა მეფეს აბესალომზე.

2და გაგზავნა კაცი თეკოაყში და ერთი ჭკვიანი ქალი მოაყვანინა იქიდან. და უთხრა: „თავი მოიმგლოვიარე, ჩაიცვი სამგლოვიარო სამოსელი, ზეთს ნუ იცხებ, და ისე იყავი, როგორც დიდი ხნის მგლოვიარე ქალია. + +

3და მიდი მეფესთან და უამბე ასე და ასე.“ და ბაგეებში ჩაუდო იოაბმა სათქმელი.

4და შევიდა თეკოაყელი ქალი მეფესთან, დაემხო მიწაზე, თაყვანისცა და უთხრა: „მიშველე, მეფეო“ +

5ჰკითხა მეფემ: „რა გჭირს?“ და უთხრა ქალმა: „ერთი ქვრივი ქალი ვარ, ქმარი მომიკვდა;

6ორი ვაჟიშვილი ჰყავდა შენს მხევალს. მინდორში წაეკიდნენ ერთმანეთს, გამშველებელი არავინ იყო, დაჰკრა ერთმა მეორეს და მოკლა.

7და აღდგა შენი მხევლის წინააღმდეგ მთელი ნათესაობა და მეუბნებიან: ‘მოგვეცი ძმის მკვლელი, რომ მოვკლათ ძმის სულის წილ, რომელიც მოკლა, და მოვსპოთ თვით მემკვიდრეც.’ ამ ნაპერწკალსაც ჩამიქრობენ, რომელიც დამრჩა, და სახელს და შთამომავლობას არ დაუტოვებენ ჩემს ქმარს ამ ქვეყანაზე.“ +

8და უთხრა მეფემ ქალს: „წადი მშვიდად შინ. ბრძანებას გავცემ შენს გამო.“

9და უთხრა თეკოაყელმა ქალმა მეფეს: „ჩემზე, მეფევ-ბატონო, და მამაჩემის სახლზე იყოს ცოდვა. მეფე და მისი ტახტი უბრალოა.“

10და უთხრა მეფემ: „აქ მომიყვანე შენი მომჩივანი და ვეღარ გაბედავს შენს შეწუხებას.“

11და უთხრა ქალმა: „ახსენე, მეფეო, უფალი, შენი ღმერთი, ვინძლო არ გამრავლდნენ შურისმგებელნი და არ დამიღუპონ შვილი.“ და უთხრა: „უფალს ვფიცავ, შენი შვილის თმის ერთი ღერიც არ დავარდება მიწაზე.“

12და უთხრა ქალმა: „ერთი სიტყვაც ათქმევინე მეფე-ბატონისთვის შენს მხევალს.“ და უთხრა: „თქვი.“

13და უთხრა ქალმა: „რატომ ფიქრობ ასე ღვთის ერის წინააღმდეგ? თავის თავს ამტყუნებს ამის მთქმელი მეფე, რადგან თავის განდევნილს უკან არ აბრუნებს.

14რადგან ყველანი დავიხოცებით და მიწაზე დაღვრილი წყალივით ვეღარ შევგროვდებით. მაგრამ ღმერთი არ გასწირავს კაცის სიცოცხლეს. და იმას ფიქრობს, რომ განდევნილიც კი არ მოიკვეთოს თავისგან საბოლოოდ. +

15ახლა მოვედი, რომ ეს სიტყვები ვუთხრა ჩემს მეფე-ბატონს, რადგან მაშინებს ხალხი. იფიქრა შენმა მხევალმა: ვეტყვი მეფეს, იქნებ აღასრულოს მეფემ თავისი მხევლის სათხოვარი-მეთქი,

16რომ მოუსმინოს მეფემ თავის მხევალს და დაგვიხსნას მათგან, ვინც მე და ჩემს შვილს ღვთის სამკვიდროდან ამოძირკვას გვიპირებს. +

17და თქვა შენმა მხევალმა: ნუგეში იქნება მეფე-ბატონის სიტყვა, რადგან ღვთის ანგელოზივით არის ჩემი მეფე-ბატონი, და გაარჩევს კეთილს და ბოროტს. შენთან იყოს უფალი, შენი ღმერთი.“ +

18და მიუგო მეფემ ქალს და უთხრა: „ერთ რამეს გკითხავ და ნუ დამიმალავ.“ და უთხრა ქალმა: „თქვას მეფე-ბატონმა.“

19და თქვა მეფემ: „იოაბის ხელი ხომ არ ურევია შენთან ერთად ამ საქმეში?“ და მიუგო ქალმა და უთხრა: „მეფე-ბატონს ვფიცავ, თუ მარჯვნივ ან მარცხნივ გადაუხვიოს ვინმემ მეფე-ბატონის ნათქვამს. სწორედ შენმა მსახურმა იოაბმა დამარიგა და მან ჩააგონა შენს მხევალს ეს სიტყვები.

20ნართაულად რომ ეჩვენებინა საქმე, იმიტომ მოიქცა ასე იოაბი. მაგრამ ღვთის ანგელოზივით ბრძენია ჩემი ბატონი და ყველაფერს მიხვდება ამ ქვეყანაზე.“

21და უთხრა მეფემ იოაბს: „რაკი შენ მოგიწყვია ეს საქმე, წადი და დააბრუნე ყმაწვილი აბესალომი.“

22და პირქვე დაემხო იოაბი, თაყვანისცა მეფეს და მადლი მოახსენა და უთხრა: „ახლა სჯერა შენს მსახურს, რომ მადლი მიპოვნია ჩემი ბატონის, მეფის, თვალში, რადგან აღასრულა მეფემ თავისი მსახურის სათხოვარი.“ +

23და ადგა და წავიდა იოაბი გეშურს, და მოიყვანა აბესალომი იერუსალიმში. +

24და თქვა მეფემ: „დაბრუნდეს თავის სახლში, ოღონდ ვერ იხილავს ჩემს სახეს.“ და დაბრუნდა აბესალომი თავის სახლში და ვერ იხილა მეფის სახე.

25და არავინ იყო მთელს ისრაელში ისეთი ლამაზი კაცი, როგორც აბესალომი და ისეთი ქებული, როგორც ის, თხემით ტერფამდე უნაკლო იყო. +

26როცა თავს მოიკრეჭდა, – ის კი ყოველ წელს იკრეჭდა თმას, რადგან ამძიმბდა, – მოკრეჭილი თმა ორას შეკელს იწონიდა სამეფო საწონით. +

27და შეეძინა აბესალომს სამი ვაჟიშვილი და ერთი ქალი, სახელად თამარი. და ძალიან ლამაზი შესახედი ქალი იყო იგი. +

28ორ წელს ცხოვრობდა აბესალომი იერუსალიმში, მაგრამ მეფის სახე არ უხილავს.

29და დაიბარა აბესალომმა იოაბი მეფესთან გასაგზავნად, მაგრამ არ ინდომა იოაბმა მისვლა. მეორედ დაიბარა, არც ახლა ინდომა მისვლა.

30და უთხრა თავის მსახურს: „მოათვალიერეთ იოაბის ყანა, ჩემს მეზობლად რომ არის, ქერი უთესია იქ, მიდით და გადაწვით.“ გადაწვეს ეს ყანა აბესალომის მსახურებმა.

31და ადგა იოაბი და მივიდა აბესალომთან სახლში და უთხრა: „რატომ გადამიწვეს ყანა შენმა მსახურებმა?“

32და უთხრა აბესალომმა იოაბს: „დაგიბარე, რომ მოსულიყავი და მეფესთან გამეგზავნე, რომ გეთქვა: ‘რისთვის მოვედი გეშურიდან? მიჯობდა იქ დავრჩენილიყავი. და ახლა მინდა მეფის სახე ვიხილო. თუ დამნაშავე ვარ, ბარემ მომკალი.’“

33და მივიდა იოაბი მეფესთან და მოახსენა. და უხმო აბესალომს, ისიც მივიდა მეფესთან, და მდაბლად თაყვანისცა და აკოცა მეფემ აბესალომს.

15

აბესალომის აჯანყება

15^1ამის შემდეგ იყო, რომ გაიჩინა აბესალომმა ეტლები და ცხენები და ორმოცდაათი მალემსრბოლი. +

2და ადგებოდა დილაადრიანად აბესალომი, დადგებოდა კარიბჭის შესასვლელთან და ყველას, ვისაც კი საჩივარი ჰქონდა და მეფესთან მოდიოდა სამართლის საძებრად, თავისთან იხმობდა და ეკითხებოდა: „რომელი ქალაქიდან ხარ?“ და როცა ეტყოდნენ: „ისრაელის ამა და ამ შტოდან ვარ შენი მსახური,“

3ეტყოდა აბესალომი: „კარგია და სამართლიანი შენი საქმე, მაგრამ ვინ მოგისმენს მეფის კარზე!“ +

4და ამბობდა აბესალომი: „ნეტავ მსაჯულად დამადგინონ ამ ქვეყანაში! ყველა მე მომაკითხავდა, ვისაც კი სადაო საქმე და საჩივარი ექნებოდა, და მეც სამართალს გავუჩენდი.“

5თაყვანისსაცემად მისულ კაცს ხელს გაუწვდიდა, მოეხვეოდა და აკოცებდა.

6ამგვარად ექცეოდა აბესალომი ყველა ისრაელის ძეს, ვინც კი მეფესთან მიდიოდა სამართლისათვის. ასე მოიგო აბესალომმა ისრაელიანთა გული.

7და ორმოცი წლის თავზე უთხრა აბესალომმა მეფეს: „წავალ ხებრონში და შევუსრულებ უფალს აღთქმას, რომელიც აღთქმული მაქვს.

8რადგან ასეთი აღთქმა დადო შენმა მსახურმა გეშურში, არამში ყოფნისას: თუ დამაბრუნებს უფალი იერუსალიმში, მსხვერპლს შევწირავ-მეთქი უფალს.“ +

9და უთხრა მეფემ: „მშვიდობით წადი.“ და ადგა და წავიდა ხებრონს.

10გზირები დაგზავნა აბესალომმა ისრაელის ყველა ტომში და შეუთვალა: „ბუკის ხმა რომ მოგესმებათ, გამოაცხადეთ: ‘აბესალომი გამეფდა ხებრონს!’“ +

11ორას კაცს დაუძახა აბესალომმა და გაიყოლა იერუსალიმიდან, და ისინიც ალალად გაჰყვნენ, არ იცოდნენ საქმის ვითარება.

12და გილონელი ახითოფელიც, დავითის მრჩეველი, დაიბარა აბესალომმა მისი ქალაქიდან, გილოდან, მსხვერპლშეწირვაზე. და განმტკიცდა შეთქმულება და უამრავმა ხალხმა იწყო დენა აბესალომისკენ. +

დავითის გაქცევა

13და მივიდა მაცნე დავითთან და უთხრა: „აბესალომს მიემხრო მთელი ისრაელი.“

14და უთხრა დავითმა თავის მსახურთ და ყველას, ვინც კი თან ახლდა იერუსალიმში: „ადექით და გავიქცეთ, თორემ ვერ გადავურჩებით აბესალომს. იჩქარეთ წასვლა, რომ არ მოგვისწროს და არ შეგვიპყროს, და უბედურება არ დაგვათიოს თავზე, მახვილს არ მისცეს ქალაქი.“ +

15და უთხრეს მეფის მსახურებმა მეფეს: „გადაწყვიტოს ჩვენმა მეფე-ბატონმა და აჰა, ჩვენ აქა ვართ, შენი მსახურნი.“

16და გავიდა მეფე და ფეხით მიჰყვა მას მთელი სახლი. მხოლოდ ათი ხარჭა დატოვა მეფემ სახლის საპატრონოდ. +

17და გავიდა მეფე და მიჰყვა მთელი ხალხი, და დადგნენ ერთ განაპირა სახლში.

18მხარდამხარ მიჰყვებოდნენ მისი მსახურნი, ხოლო ქერეთელები, ფელეთელები და გეთელები, ექვსასი კაცი, გეთიდან რომ წამოჰყვა მას, წინ მიუძღოდნენ მეფეს. +

19და უთხრა მეფემ ითაი გითელს: „შენ რაღას მოგვყვები? გაბრუნდი და დარჩი იმ მეფესთან, რადგან უცხოელი ხარ და შენი ადგილიდან გადმოხვეწილი. +

20გუშინ მოხვედი და დღეს როგორ გაიძულო ჩვენთან ერთად წამოსვლა? მე წავალ, სადაც იქნება, შენ კი გაბრუნდი და უკან გააბრუნე შენი ძმები. წყალობა და ჭეშმარიტება იყოს შენთან!“

21მიუგო ითაიმ მეფეს და უთხრა: „უფალს და ჩემს მეფე-ბატონს ვფიცავ, სადაც არ უნდა წავიდეს ჩემი მეფე-ბატონი, სასიკვდილოდ თუ სასიცოცხლოდ, შენი მსახურიც იქ იქნება,“ +

22და უთხრა დავითმა ითაის: „კეთილი, წამოდი.“ და წაჰყვა ითაი გითელი და მთელი მისი ხალხი და მთელი წვრილშვილი, ვინც მასთან იყო.

23და ხმამაღლა ტიროდა მთელი ქვეყანა და მიმავალი ხალხი. და გადალახა მეფემ კიდრონის ხევი და მთელი ხალხი დაადგა უდაბნოს გზას. +

24და აჰა, ცადოკს და მასთან ერთად ყველა ლევიანს მოჰქონდათ ღვთის აღთქმის კიდობანი. და დაასვენეს ღვთის კიდობანი. და მაღლობზე იდგა აბიათარი, ვიდრე მთლიანად არ გამოვიდა ხალხი ქალაქიდან. +

25და უთხრა მეფემ ცადოკს: „დააბრუნე ქალაქში ღვთის კიდობანი. თუ მადლი მიპოვნია უფლის თვალში, მეც დამაბრუნებს და მახილვინებს მას და მის სამყოფელს. +

26და თუ ბრძანებს, აღარ მინდიხარო, სადღა წავალ. მიყოს, რაც ენებოს.“ +

27და უთხრა მეფემ მღვდელ ცადოკს: „აბა, დაბრუნდი მშვიდობით ქალაქში, შენი შვილი ახიმაყაცი და იონათანი, აბიათარის ძე – თქვენი ორივე შვილი – თქვენთან იქნებიან.

28იცოდეთ, უდაბნოს ვაკეზე დაველოდები, ვიდრე ამბავი არ მომივა თქვენგან.“ +

29და გააბრუნეს ცადოკმა და აბიათარმა ღვთის კიდობანი იერუსალიმში და იქ დარჩნენ.

30ხოლო დავითი შეუდგა ზეთისხილის მთას, ადიოდა და ტიროდა, თავდაბურული და ფეხშიშველი. ყველას, ვინც მასთან იყო, თავი ჰქონდა დაბურული, და ტირილ-ტირილით ადიოდნენ. +

31და შეატყობინეს დავითს: „ახითოფელიც შეთქმულებაში არის აბესალომთან.“ და თქვა დავითმა: „ჩაშალე, უფალო, ახითოფელის თათბირი.“ +

32და მიაღწია დავითმა მთის წვერამდე, სადაც თაყვანისცა ღმერთს, და აჰა, მოდის ხუშაი არქელი, ღვთის ერთგული, მოსასხამშემოგლეჯილი და თავზე მტვერდაყრილი.

33და უთხრა დავითმა: „თუ წამომყვები, ტვირთად დამაწვები.

34და თუ ქალაქში გაბრუნდები და ეტყვი აბესალომს: ‘შენი მსახური ვიქნები, მეფეო, როგორც აქამდე ვიყავი მამაშენის მსახური, ამიერიდან შენი მსახური ვიქნები’, და გააცუდებ ჩემს სასარგებლოდ ახითოფელის თათბირს, +

35განა შენთან არ იქნებიან იქ ცადოკი და აბიათარი – მღვდლები? და ყველაფერს, რასაც გაიგონებ მეფის სასახლეში, ცადოკს და აბიათარს – მღვდლებს – შეატყობინებ,

36იქა ჰყავთ მათ ორი ვაჟი: ცადოკს – ახიმაყაცი და აბიათარს – იონათანი. მათი ხელით მომაწვდენთ ყველა ამბავს, რასაც გაიგებთ.“

37და მივიდა ხუშაი, დავითის ერთგული, ქალაქში და აბესალომიც შევიდა იერუსალიმში. +

16

16^1და როდესაც ცოტაზე ჩასცდა დავითი მთის წვერს, შემოხვდა მას ციბა, მეფიბოშეთის მსახური, წყვილი შეკაზმული სახედრითურთ, მოჰქონდა ორასი პური, ასი მტევანი ჩამიჩი, ასი გალა ლეღვის ჩირი და ერთი კოლოტი ღვინო.

2და უთხრა მეფემ ციბას: „რისთვის გინდა ესენი?“ და თქვა ციბამ: „სახედრები მეფის სახლისთვის სამგზავროდ, პური და ხილი მსახურთათვის საჭმელად, ღვინო უდაბნოში დაღლილ-დაქანცულთათვის სასმელად.“

3და უთხრა მეფემ: „სად არის შენი ბატონის ვაჟი?“ და უთხრა ციბამ მეფეს: „იერუსალიმში დარჩა, რადგან ფიქრობს, ახლა მაინც დამიბრუნებსო ისრაელის სახლი მამაჩემის სამეფოს.“

4და უთხრა მეფემ ციბას: „შენი იყოს მეფიბოშეთის მთელი საბადებელი.“ და თქვა ციბამ თაყვანისცემით: „მადლი ვპოვო შენს თვალში, მეფე-ბატონო.“ +

5ბახურიმს რომ მიუახლოვდა მეფე დავითი, ხედავს გამოდის იქიდან საულის სახლის მონათესავე კაცი, სახელად შიმყი, გერას ძე, მოდის და მოიწყევლება. +

6და ქვებს ესროდა დავითს და დავით მეფის მსახურთ, თუმცა ხალხი და მეომრები მარჯვნივ და მარცხნივ მიჰყვებოდნენ.

7ასე სწყევლიდა მას შიმყი: „განვედ, განვედ, სისხლისმსმელო, უგვანო კაცო! +

8შენზევე მოაქცია უფალმა სისხლი საულის სახლისა, რომლის ნაცვლად გამეფდი, და შენს ძეს, აბესალომს, ჩაუგდო მეფობა ხელში. აჰა, მოგეზღო ბოროტების წილ, რადგან სისხლისმსმელი კაცი ხარ!“

9უთხრა აბიშაიმ, ცერუიას ძემ, მეფეს: „რისთვის წყევლის ეს მკვდარი ძაღლი ჩემს მეფე-ბატონს? წავალ და თავს წავაცლი!“ +

10და უთხრა მეფემ: „რა გინდათ ჩემგან, ცერუიას ძენო? თუ იწყევლება, იქნებ უფალმა უბრძანა, დასწყევლეო დავითი. ვინ იტყვის, ასე რატომ აკეთებო?“ +

11და უთხრა დავითმა აბიშაის და ყველა თავის მსახურს: „ხომ ხედავთ, ჩემი ღვიძლი შვილი მოსაკლავად მომდევს და ამ ბენიამინელს რაღა მოვკითხო? თავი დაანებეთ, იწყევლებოდეს, უფალს ასე უბრძანებია მისთვის. +

12ეგებ მოხედოს უფალმა ჩემს გასაჭირს და დღევანდელი მისი წყევლის სანაცვლოდ სიკეთე მომაგოს უფალმა.“ +

13და გაუდგნენ გზას დავითი და მისი კაცები. მთის ფერდობს მიუყვებოდა მის გასწვრივ შიმყი და იწყევლებოდა, ქვებს ისროდა მათკენ და მტვერს აყრიდა. +

14და გავიდნენ მეფე და მისი თანმხლები ხალხი, დაღლილ-დაქანცულნი და იქ მოითქვეს სული.

15ხოლო აბესალომი და მთელი ისრაელის ხალხი შევიდნენ იერუსალიმში, და ახითოფელიც მასთან იყო.

16და როცა მივიდა ხუშაი არქელი, დავითის ერთგული კაცი, აბესალომთან, უთხრა ხუშაიმ აბესალომს: „იცოცხლოს მეფემ! იცოცხლოს მეფემ!“ +

17და უთხრა აბესალომმა ხუშაის: „ეს არის შენი სიმტკიცე შენი მეგობრისადმი? რატომ არ წახვედი შენს მეგობართან?“

18უთხრა ხუშაიმ აბესალომს: „არ წავედი, რადგან ვინც უფალმა და ამ ერმა, და მთელმა ისრაელმა აირჩია, მასთან ვარ და მასთან დავრჩები.

19ესეც რომ არ იყოს, ვის უნდა ვემსახურო, თუ არა მის შვილს? როგორც მამაშენს ვემსახურებოდი, ასევე შენ უნდა გემსახურო.“

20და უთხრა აბესალომმა ახითოფელს: „გვირჩიე, რა უნდა გავაკეთოთ.“

21და უთხრა ახითოფელმა აბესალომს: „შედი მამაშენის ხარჭებთან, სახლის საპატრონოდ რომ დატოვა. გაიგებს მთელი ისრაელი, რომ მოძულებული ხარ მამაშენისგან, და გამხნევდებიან შენი მომხრეები.“ +

22და გაშალეს კარავი აბესალომისათვის ბანზე და შევიდა აბესალომი მამის ხარჭებთან მთელი ისრაელის თვალწინ. +

23ახითოფელის თათბირი, რომელსაც იგი იმ ხანებში იძლეოდა, ისეთი იყო, გინდ ღმერთს შეკითხვოდა ვინმე. ასეთი იყო ახითოფელის თათბირი დავითისთვისაც და აბესალომისთვისაც. +

17
ახითოფელის სამარცხვინო აღსასრული

17^1და უთხრა ახითოფელმა აბესალომს: „შემარჩევინე თორმეტი ათასი კაცი, ავდგები და დავედევნები ამაღამვე დავითს. +

2და თავს დავესხმები, ვიდრე დაღლილი და მკლავმოდუნებულია. შიშის ზარს დავცემ და გაეფანტება მთელი ხალხი, და მოვკლავ მარტო დარჩენილ მეფეს. +

3და შენსკენ მოვაბრუნებ მთელ ხალხს, და როგორც კი ყველა მობრუნდება, ვისაც ეძებ, მაშინ მშვიდობით იქნება მთელი ხალხი.“

4და სწორად მოეჩვენათ ეს თათბირი აბესალომს და ისრაელის უხუცესობას.

5და თქვა აბესალომმა: „ხუშაი არქელსაც მოუხმეთ. მასაც მოვუსმინოთ, რას იტყვის.“

6და მივიდა ხუშაი აბესალომთან, და უთხრა აბესალომმა: „ასე და ასე ლაპარაკობს ახითოფელი. მოვიქცეთ მისი სიტყვისამებრ? თუ არა და, შენ ილაპარაკე.“

7და უთხრა ხუშაიმ აბესალომს: „არ ვარგა ამჯერად ახითოფელის თათბირი.“ +

8და თქვა ხუშაიმ: „ხომ იცნობ მამაშენს და მის კაცებს: მამაცები არიან და გამწარებულნი, როგორც ბელებწაგვრილი ძუ დათვი მინდვრად. მამაშენი მებრძოლი კაცია და ხალხთან ერთად იფხიზლებს ღამით.

9ახლა ალბათ რომელიმე მღვიმე ან სადმე სხვა ადგილას იმალება. თუ ბრძოლის დასაწყისშივე დამარცხდნენ ჩვენები და ხმა გავარდა, დამარცხდა აბესალომის ხალხიო, +

10მაშინ უმამაცესნიც კი, რომელთაც ლომის გული აქვთ, დაიბნევიან, რადგან მთელმა ისრაელმა იცის, რა მაგარი კაციც არის მამაშენი და რა მამაცი ხალხია მისი მომხრეები.

11ამიტომ გირჩევ: შემოიკრიბო მთელი ისრაელი, დანიდან ბეერ-შებაყამდე, ზღვის ქვიშასავით უთვალავი, და შენ თავად გახვიდე საბრძოლველად.

12და მივადგეთ მას, სადაც არ უნდა იმყოფებოდეს, თავს დავეცეთ, როგორც ცვარი ეცემა მიწას, და ერთ კაცსაც არ დავტოვებთ ცოცხალს მისი ხალხიდან.

13თუ რომელიმე ქალაქში ჩაიკეტება, მთელი ისრაელი თოკებს შემოახვევს ქალაქს და ხევში ჩავათრევთ, ისე რომ კენჭიც არ დარჩება იმ ადგილას,“

14და თქვა აბესალომმა და ყველა ისრაელის ძემ: „ხუშაი არქელის თათბირი სჯობია ახითოფელის თათბირს.“ უფალმა გადაწყვიტა ჩაეშალა ახითოფელის უკეთესი თათბირი, რათა უბედურება დაეთია აბესალომისთვის უფალს. +

15და უთხრა ხუშაიმ ცადოკს და აბიათარს, მღვდლებს: „ასე და ასე ურჩია ახითოფელმა აბესალომს და ისრაელის უხუცესებს, ხოლო მე ასე და ასე ვურჩიეო.

16ახლა საჩქაროდ გააგზავნე კაცი და შეუთვალე დავითს: უდაბნოს ვაკეზე ნუ გაათევ-თქო ამ ღამეს, არამედ გაღმა გადი, თორემ დაიღუპება მეფეც და მთელი მისი ხალხი.“

17როგელის წყაროსთან იდგნენ იონათანი და ახიმაყაცი, როცა მივიდა მხევალი და უთხრა, წასულიყვნენ და ეცნობებინათ მეფე დავითისთვის, რადგან ქალაქში გამოჩენა არ შეეძლოთ მათ. +

18მაგრამ დაინახა ისინი ერთმა ყმაწვილმა და შეატყობინა აბესალომს, მაგრამ საჩქაროდ წავიდნენ ორივენი და მოვიდნენ ბახურიმს, ერთი კაცის სახლში, რომელსაც ჭა ჰქონდა ეზოში და შიგ ჩავიდნენ.

19და ადგა ცოლი და გადასაფარებელი გადააფარა ჭის თავს, და ზედ ბურღული დააყარა. და დაიფარა კვალი. +

20და მივიდნენ აბესალომის კაცები ამ ქალთან სახლში და იკითხეს: „სად არიან ახიმაყაცი და იონათანი?“ და უთხრა ქალმა: „წყალს გაღმა გავიდნენ.“ და ეძებეს, მაგრამ ვერ იპოვეს და იერუსალიმში დაბრუნდნენ.

21მათი წასვლის შემდეგ ამოვიდნენ ჭიდან და ამბავი მიუტანეს მეფე დავითს. უთხრეს დავითს: „ადექით და წყალგაღმა გადით, რადგან ასე და ასე ურჩია თქვენზე ახითოფელმა.“ +

22და ადგა დავითი და მთელი მისი ხალხი და გადავიდნენ იორდანეზე განთიადამდე არავინ დარჩენილმა იორდანეს გაღმა გაუსვლელი.

23და როცა დაინახა ახითოფელმა, რომ არ გავიდა მისი თათბირი, შეკაზმა სახედარი და შინ წავიდა, თავის ქალაქში. ანდერძი დაუტოვა თავის სახლს და თავი ჩამოიღრჩო. და მოკვდა და მამისეულ სამარხში დამარხეს. +

24ამასობაში დავითი მივიდა მახანაიმში, ხოლო აბესალომმა გადალახა იორდანე და უკან მიჰყვა მას მთელი ისრაელის ხალხი.

25იოაბის ნაცვლად ყამასა დაადგინა აბესალომმა მხედართმთავრად. ყამასას მამა იყო კაცი, სახელად ითრა იზრეყელელი, რომელიც შევიდა აბიგაილთან, ნახაშის ასულთან, ცერუიას დასთან, იოაბის დედასთან. +

26და დაიბანაკეს ისრაელმა და აბესალომმა გილყადის ქვეყანაში.

27როცა დავითი მახანაიმში მივიდა, შობიმ, ნახაშის ძემ, ყამონის ძეთაგანმა, რაბათიდან, მაქირ ყამიელის ძემ, ლოდებარიდან, ბარზილაი გილყადელმა, როგელიმიდან +

28ქვეშაგებელი, თასები და თიხის ჭურჭელი, ხორბალი და ქერი, ფქვილი და ქუმელი, ცერცვი და ოსპი,

29თაფლი და ერბო, ცხვარი და ხბორები მიართვეს დავითსა და მის ხალხს საჭმელად, რადგან ფიქრობდნენ, მშიერ-მწყურვალი და დაქანცულნი მოვიდოდნენო უდაბნოდან. +

18
ბრძოლა ეფრემის მთასთან

18^1და აღრიცხა დავითმა თავისი ხალხი და დაუყენა მას ათასისთავები და ასისთავები.

2ხალხის ერთი მესამედი დავითმა იოაბს ჩააბარა, ერთი მესამედი – აბიშაის, ცერუიას ძეს, იოაბის ძმას, დანარჩენი მესამედი – ითაი გითელს. და უთხრა მეფემ ხალხს: „მეც თქვენთან გამოვალ.“ +

3და ხალხმა უთხრა: „არ გამოხვიდე, რადგან ჩვენ თუ უკუვიქეცით, ყურადღებას არ მოგვაქცევენ; ნახევარიც რომ გავწყდეთ, არც მაშინ მოგვაქცევენ ყურადღებას. ჩვენისთანას ათიათასს იწონი შენ, ამიტომ ჩვენთვის უმჯობესი იქნება, თუ ქალაქიდან შემოგვეშველები.“ +

4და უთხრა მათ მეფემ: „როგორც გიჯობთ, ისე მოვიქცევი.“ და დარჩა კარიბჭესთან მეფე, ხალხი კი ასეულებად და ათასეულებად გავიდა.

5და უბრძანა მეფემ იოაბს, აბიშაის და ითაის: „დამიზოგეთ ყმაწვილი, აბესალომი.“ და მთელმა ხალხმა მოისმინა, რაც აბესალომის გამო უბრძანა მეფემ თავის სარდლებს.

6და გავიდა ხალხი ველზე ისრაელის წინააღმდეგ და გაიმართა ბრძოლა ეფრემის ტყეში.

7და იძლია ისრაელის ხალხი დავითის მსახურთაგან. დიდი ხოცვა-ჟლეტა მოხდა იქ იმ დღეს, გაწყდა ოცი ათასი.

8და მოედო ბრძოლა მთელს იმ არემარეს, და ტყემ უფრო მეტი ხალხი შთანთქა, ვიდრე მახვილმა შეჭამა იმ დღეს.

9და შეეყარა აბესალომი დავითის მსახურთ. ჯორზე იყო აბესალომი ამხედრებული. როცა ჯორი ტოტებგაბარჯღული დიდი მუხის ქვეშ გარბოდა, წამოედო აბესალომი თმებით მუხას და გამოეკიდა ცასა და მიწას შორის, ჯორი კი გამოეცალა და გაიქცა.

10და დაინახა ეს ერთმა კაცმა და შეატყობინა იოაბს და უთხრა: „აბესალომი დავინახე, მუხაზე ჩამოკიდებული.“

11და უთხრა იოაბმა ამბის მომტანს: „თუ დაინახე, რატომ არ დააკალი იქვე მიწას? ჩემზე იქნებოდა ათი შეკელი ვერცხლი და ერთი სარტყელი.“

12და უთხრა იმ კაცმა იოაბს: „ათასი შეკელი ვერცხლიც რომ ჩამიდონ ხელში, ხელს მაინც არ აღვმართავ უფლისწულზე, რადგან ჩვენს გასაგონად გიბრძანათ მეფემ შენ, აბიშაის და ითაის: ‘დამიზოგეთ ყმაწვილი, აბესალომი.’

13კიდეც რომ გამებედა და ჩამედინა ეს უსამართლობა, არაფერი დაემალებოდა მეფეს, შენ კი განზე გადგებოდი.“

14და უთხრა იოაბმა: „ტყუილად ვკარგავ დროს შენთან!“ და ხელთ იპყრა სამი ისარი და შიგ გულში გაუყარა აბესალომს, რომელიც ჯერ კიდევ ცოცხალი ეკიდა მუხაზე.

15მერე გარს შემოადგა ათი ჭაბუკი, იოაბის საჭურველთმტვირთველნი, აბესალომს და გაგმირეს. და მოკლეს იგი.

16და ჩაჰბერა იოაბმა ბუკს და უკან მობრუნდა ისრაელს დადევნებული ხალხი, რადგან შეაკავა იოაბმა ხალხი.

17და აიღეს აბესალომი და ჩააგდეს ტყეში ერთ დიდ ორმოში და ზედ დიდძალი ქვები დაახვავეს. მერე თავ-თავის კარვებში გაიფანტნენ ისრაელის ძენი. +

18აბესალომს თავის სიცოცხლეშივე ჰქონდა აღმართული ძეგლი მეფის მინდორზე. ამბობდა, შვილი არა მყავს, რომ ჩემი სახელი იხსენიებოდესო, და თავისი სახელი უწოდა ძეგლს, და დღემდე „აბესალომის ძეგლი“ ეწოდება მას. +

დავითმა შეიტყო აბესალომის სიკვდილი

19და უთხრა იოაბს ახიმაყაცმა, ცადოკის ძემ: „გავიქცევი და ვახარებ მეფეს, რომ დასაჯა უფალმა მისი მტრები.“

20და უთხრა იოაბმა: „ვერ იქნები დღეს მახარობელი. სხვა დღეს ახარე. დღეს ნუ ახარებ, რადგან მოკვდა უფლისწული.“ +

21და უთხრა იოაბმა ერთ ქუშელს: „წადი, მოახსენე მეფეს, რაც დაინახე.“ თაყვანისცა ქუშელმა იოაბს და გაიქცა.

22და კვლავ უთხრა ახიმაყაცმა, ცადოკის ძემ, იოაბს: „რაც უნდა მოხდეს, მაინც გავიქცევი ქუშელთან ერთად.“ და უთხრა იოაბმა: „რისთვის უნდა გაიქცე, შვილო? ვერ მიიტან კარგ ამბავს.“

23„რაც უნდა მოხდეს, მაინც გავიქცევი.“ და უთხრა: „გაიქეცი.“ და გაიქცა ახიმაყაცი ხეობის გზით და დაასწრო ქუშელს.

24დავითი ორ კარიბჭეს შორის იჯდა, ხოლო კარიბჭის თავზე, კედელთან, გუშაგი დადიოდა. გაიხედა და ხედავს: „ვიღაც კაცი მორბის მარტო.“

25და შესძახა გუშაგმა და შეატყობინა მეფეს. და თქვა მეფემ: „თუ მარტოა, მახარობელი იქნება.“ თანდათან ახლოვდებოდა კაცი.

26და დაინახა გუშაგმა, რომ კიდევ მორბის სხვა კაცი და ჩამოსძახა კარისმცველს და უთხრა: „აჰა, კაცი მორბის მარტო.“ და თქვა მეფემ: „ესეც მახარობელია.“

27და თქვა გუშაგმა: „სირბილზე ვატყობ, რომ პირველი კაცი ახიმაყაც ცადოკის ძე უნდა იყოს.“ თქვა მეფემ: „კარგი კაცია და კარგი ამბავიც უნდა მოჰქონდეს.“

28შესძახა ახიმაყაცმა და უთხრა მეფეს: „მშვიდობა!“ და მდაბლად თაყვანისცა მეფეს და უთხრა: „კურთხეულია უფალი, ღმერთი შენი, ხელში რომ ჩაგიგდო ხალხი, რომელთაც ხელი აღმართეს მეფე-ბატონზე.“

29და უთხრა მეფემ: „ხომ მშვიდობით არის ყმაწვილი აბესალომი?“ და უთხრა ახიმაყაცმა: „დიდი ჩოჩქოლი შევნიშნე, როცა იოაბი მეფის მსახურს და შენს მსახურს აგზავნიდა, და ვერ მივხვდი, რა იყო.“

30და თქვა მეფემ: „განზე გადი და იქ დადექი.“ განზე გავიდა ისიც და დადგა.

31ახლა ქუშელი მოვიდა და თქვა ქუშელმა: „სასიხარულო ამბავი მომაქვს მეფე-ბატონისთვის! უფალმა დაგისაჯა დღეს შენი წინააღმდეგნი.“ +

32და უთხრა მეფემ ქუშელს: „ხომ მშვიდობით არის ყმაწვილი, აბესალომი?“ და უთხრა ქუშელმა: „ისე მეფე-ბატონის მტრები და შენს საბოროტოდ აღმდგარნი იყვნენ, როგორც ის ყმაწვილია!“

33და შეიძრა მეფე, ავიდა კარიბჭის ზემოთვალში და ატირდა. როცა მიდიოდა, ასე ამბობდა: „შვილო აბესალომ! შვილო, შვილო აბესალომ! ნეტავ შენს მაგივრად მე მოვმკვდარიყავი, აბესალომ, შვილო, შვილო!“

19

იოაბი საყვედურობს დავითს

19^1და შეატყობინეს იოაბს, ტირისო მეფე, აბესალომს გლოვობსო.

2და გლოვად გადაექცა იმ დღის გამარჯვების სიხარული მთელ ხალხს, რადგან გაიგო იმ დღეს ხალხმა, რომ წუხდა მეფე თავის შვილზე.

3და ფარულად მოიპარებოდა ქალაქში ხალხი იმ დღეს, როგორც მოიპარება ხოლმე ბრძოლის ველიდან უკუქცეული, შერცხვენილი ხალხი.

4და დაეფარა მეფეს სახე და ხმამაღლა მოთქვამდა: „შვილო, აბესალომ! შვილო, შვილო!“ +

5და მივიდა იაობი მეფესთან სახლში და უთხრა: „სირცხვილში ჩააგდე დღეს შენი მსახურნი, რომელთაც გადაგირჩინეს დღეს შენი ვაჟები, შენი ასულები, შენი ცოლები და ხარჭები.

6შენი მოძულენი შეგყვარებია და შენი მოყვარულნი შეგძულებია. დღეს აჩვენე, რომ არაფერს ნიშნავენ შენთვის სარდალნი და მსახურნი. ახლა ვიცი, თურმე გერჩია აბესალომი ცოცხალი გყოლოდა, ჩვენ კი ყველანი დავხოცილიყავით,

7ახლა ადექი და გადი, გაამხნევე შენი მსახურნი, რადგან, თუ არ გახვედი, უფალს ვფიცავ, ერთი კაციც არ შეგრჩება ამ ღამეს. და ეს უარესი იქნება იმ უბედურებათაგან, რაც სიყმაწვილიდან დღემდე შეგმთხვევია.“

8და ადგა მეფე და კარიბჭესთან დაჯდა. და აუწყეს მთელს ხალხს: „აჰა, კარიბჭესთან ზის მეფე.“ და მოდიოდა ხალხი მეფის წინაშე, ხოლო ისრაელიანები თავ-თავის კარვებში გაიქცა. +

დავითის დაბრუნება იერუსალიმში

9ასე განსჯიდა მთელი ხალხი ისრაელის ყველა ტომში: „მეფემ გვიხსნა მტრების ხელიდან და გაგვათავისუფლა ფილისტიმელთაგან. ახლა კი, თავად გაექცა ქვეყნიდან აბესალომს.

10ხომ მოკვდა ბრძოლაში აბესალომი, რომელიც ვცხეთ ჩვენს მეფედ, ახლა რატომ არაფერს ამბობთ მეფის დასაბრუნებლად?“

11მეფე დავითმა შეუთვალა ცადოკს და აბიათარს – მღვდლებს: „ასე უთხარით იუდას უხუცესებს: ‘რატომ აყოვნებთ მეფის დაბრუნებას მის სახლში, როცა მთელი ისრაელის სიტყვა უკვე მიუვიდა მეფეს თავის სახლში? +

12ჩემი ძმები ხართ თქვენ, ჩემი ძვალი და ხორცი, და რატომღა აყოვნებთ მეფის დაბრუნებას თავის სახლში?’ +

13ყამასას უთხარით: ‘განა ჩემი ძვალი და ხორცი არა ხარ? ასე და ასე მიყოს ღმერთმა და უარესიც მომისართოს, თუ იოაბის ნაცვლად შენ არ გახდე ჩემი ჯარის სარდალი სამუდამოდ.’“

14ერთი კაცივით გადახარა დავითმა მთელი იუდას გული და მათაც შეუთვალეს მეფეს: „დაბრუნდი ყველა შენს მსახურთან ერთად.“

15და დაბრუნდა მეფე და მიადგა იორდანეს, ხოლო იუდაელნი მივიდნენ გილგალს, რომ მიგებებოდნენ მეფეს და იორდანეს გაღმიდან გადმოეყვანათ მეფე. +

16შიმყი, გერას ძე, ბენიამინელი, რომელიც ბახურიმიდან იყო, სასწრაფოდ ჩამოვიდა იუდაელებთან ერთად მეფე დავითის მისაგებებლად. +

17თან ახლდა ათასი ბენიამინიელი კაცი. ჩამოვიდა ციბაც, საულის სახლის მსახური, თავის თხუთმეტი შვილითა და ოცი მსახურითურთ, და გადმოლახეს იორდანე მეფის თვალწინ.

18და გავიდა გაღმა ტივი, რომ გადმოეყვანა მეფის სახლი და კეთილად მომსახურებოდნენ. და როცა გადმოლახა მეფემ იორდანე, შიმყი გერას ძე განერთხა მის წინაშე.

19და უთხრა მეფეს: „ნუ ჩამითვლის ჩემი ბატონი დანაშაულად, ნუ გაიხსენებ რომ დააშავა შენმა მსახურმა იმ დღეს, როცა იერუსალიმს ტოვებდა მეფე-ბატონი, და გულში ნუ ჩაიდებ ამას, მეფევ,

20რადგან იცის შენმა მსახურმა, რომ შევცოდე. აჰა, პირველი მოვედი დღეს იოსების მთელი სახლიდან, რომ მივგებებოდი ჩემს მეფე-ბატონს.“ +

21და მიუგო აბიშაიმ ცერუიას ძემ და თქვა: „ნუთუ არ უნდა მოკვდეს შიმყი უფლის ცხებულის დაწყევლისათვის?“

22და თქვა დავითმა: „რა საქმე მაქვს თქვენთან, ცერუიას ძენო, რომ კრიჭაში მიდგახართ დღეს? განა ვინმე შეიძლება მოკვდეს დღეს ისრაელში? განა მე არ ვიცი, რომ დღეს ისრაელის მეფე ვარ?“ +

23და უთხრა მეფემ შიმყის: „არ მოკვდები.“ და შეჰფიცა მას მეფემ. +

24და ჩამოვიდა მეფიბოშეთიც, საულის ძე, მეფის მისაგებებლად. არც ფეხი დაუბანია, არც წვერ-ულვაში დაუვარცხნია და არც ტანისამოსი გაურეცხავს მეფის წასვლის დღიდან მისი მშვიდობით დაბრუნებამდე.

25და როცა გავიდა იერუსალიმიდან მეფის მისაგებებლად, უთხრა მას მეფემ: „რატომ არ წამომყევი, მეფიბოშეთ?“

26და თქვა: „მეფევ აბტონო! ჩემმა მსახურმა მომატყუა; ეუბნებოდა შენი მსახური: სახედარი შემიკაზმე, რომ შევჯდე და მეფეს გავყვე-მეთქი, რადგან კოჭლია შენი მსახური. +

27და ცილი დამწამა შენს მსახურს მეფე-ბატონთან. მაგრამ ღვთის ანგელოზივითაა მეფე-ბატონი. მიყავი, რაც გენებოს! +

28განა სიკვდილის ღირსი არ იყო მეფე-ბატონის წინაშე მამაჩემის მთელი სახლი? შენ კი მაინც შენს თანამეინახეებთან დასვი სუფრაზე შენი მსახური. ახლა რაღა უფლება მაქვს, მეფესთან ვჩიოდე?“ +

29და უთხრა მეფემ: „რიღისთვის ლაპარაკობ ამას? ხომ ვბრძანე, შენ და ციბამ გაიყავით-მეთქი მიწები.“

30და უთხრა მეფეს: „ყველაფერი წაიღოს, რაკიღა მშვიდობით დაბრუნდა მეფე-ბატონი თავის სახლში.“ +

31ბარზილაი გილყადელიც ჩამოვიდა როგელიმიდან და მეფესთან ერთად გადალახა იორდანე, რათა გაეცილებინა მეფე იორდანეს გაღმა.

32ძალზე მოხუცი იყო ბარზილაი, ოთხმოცი წლის. ის არჩენდა მეფეს მახანაიმში ყოფნისას, რადგან ძალზე მდიდარი კაცი იყო.

33და უთხრა მეფემ ბარზილაის: „წამომყევი და გარჩენ იერუსალიმში.“

34და უთხრა ბარზილაიმ მეფეს: „კიდევ რამდენია ჩემი სიცოცხლის დღენი, რომ იერუსალიმში წავყვე მეფეს?

35ოთხმოცი წლისა ვარ ახლა, განა შემიძლია ავისა და კარგის გარჩევა? რა გემო უნდა გაუგოს შენმა მსახურმა სასმელ-საჭმელს? განა კიდევ შემიძლია მგალობელთა მოსმენა? რატომ უნდა დავაწვე ტვირთად ჩემს მეფე-ბატონს?

36კიდევ ცოტაზე გაჰყვება მეფეს შენი მსახური იორდანეს გაღმა. ასერიგად რისთვის მწყალობს მეფე?

37უკან დააბრუნე შენი მსახური, რათა ჩემს ქალაქში, ჩემი დედ-მამის საფლავთან მოვკვდე. აჰა, შენი მსახური ქიმჰამი წამოგყვება მეფე-ბატონს და მოექეცი, როგორც გენებოს.“

38უთხრა მეფემ: „წამომყვეს ქიმჰამი და ისე მოვექცევი, როგორც შენ გაგიხარდება, რასაც კი მომთხოვ, ყველაფერს აგისრულებ.“

39და გავიდა მთელი ხალხი იორდანეს გაღმა, და გადავიდა მეფეც. და გადაკოცნა მეფემ ბარზილაი, დაემშვიდობა და ისიც დაბრუნდა თავის ქვეყანაში.

40და გაემართა მეფე გილგალისკენ და თან წაჰყვა ქიმჰამიც. მთელი იუდა და ისრაელის ნახევარი აცილებდა მეფეს.

41და აჰა, მოვიდა მთელი ისრაელი მეფესთან და უთხრა მეფეს: „რატომ დაგისაკუთრეს ჩვენმა ძმებმა, იუდაელებმა, და გადაიყვანეს მეფე, მისი სახლი და დავითის მთელი ხალხი იორდანეს გაღმა?“

42მიუგო მთელმა იუდამ ისრაელს: „იმიტომ, რომ ჩვენი ახლობელია მეფე. რად გაწუხებთ ეს ამბავი? განა ჩვენ მეფე გვარჩენს, განა მოუცია ჩვენთვის საჩუქრები?“

43და მიუგო ისრაელმა იუდას და უთხრა: „ჩემია მეფის მეათედი წილი, დავითიც უფრო მეტად მე მეკუთვნის, ვიდრე შენ. რატომ დამამცირე? განა პირველმა მე არა ვთქვი სიტყვა ჩემი მეფის დასაბრუნებლად?“ ისრაელზე უფრო მტკიცედ ლაპარაკობდა იუდა.

20
შებაყის ამბოხება

20^1და მოხვდა იქ ერთი უგვანი კაცი, სახელად შებაყი, ბიქრის ძე, ბენიამინელი. ჰკრა ბუკს და გამოაცხადა: „არა გვაქვს წილი დავითთან და არა გვაქვს წილი იესეს ძეში! ყველა თავის კარვებისაკენ, ისრაელიანებო!“ +

2და ზურგი აქცია დავითს ისრაელმა და გაჰყვნენ შებაყ ბიქრის ძეს, ხოლო იუდა არ მოშორებია თავის მეფეს, იორდანედან იერუსალიმამდე.

3და დაბრუნდა მეფე თავის სახლში, იერუსალიმში. და გამოიყვანა მეფემ ათი ხარჭა, სახლის საპატრონებლად რომ ჰყავდა დატოვებული, და ჩასხა განსაკუთრებულ სახლში დაცვის მიჩენით, და არჩენდა მათ, მაგრამ არ შედიოდა მათთან. და გამოკეტილნი იყვნენ სიკვდილის დღემდე და ქვრივებად ცხოვრობდნენ.

4და უთხრა მეფემ ყამასას: „სამ დღეში შემიყარე იუდა და შენც აქ მეახლე.“ +

5და წავიდა ყამასა იუდას შესაყრელად, მაგრამ გადააცილა მისთვის დაწესებულ ვადას.

6და უთხრა დავითმა აბიშაის: „აბესალომზე უფრო მეტად გვიბოროტებს ახლა შებაყ ბიქრის ძე. წაიყვანე შენი ბატონის მსახურნი და დაედევნე, თორემ გამაგრებულ ქალაქებს იპოვის და მიეფარება ჩვენს თვალს.“ +

7და გაჰყვა მას იოაბის ხალხი, და ქერეთელნი და ფელეთელნი და გავიდა ყველა მამაცი იერუსალიმიდან შებაყ ბიქრის ძის დასადევნებლად. +

8გაბაონში დიდ ქვასთან რომ მივიდნენ, ყამასა წარუდგა მათ. იოაბს აბჯარს ზემოთ თასმით მახვილი ჰქონდა გადაკიდებული ზედ თეძოსთან თავის ქარქაშით და სიარულისას მიწაზე სცემდა. +

9და უთხრა იოაბმა ყამასას: „ხომ მშვიდობით ხარ, ძმაო?“ და წვერზე მოჰკიდა იოაბმა ყამასას მარჯვენა ხელი საკოცნელად. +

10და ვერ დაიცვა თავი ყამასამ მახვილისაგან, იოაბს რომ ეჭირა ხელში, და ჩასცა იოაბმა ფერდში და ნაწლავები გადმოაყრევინა მიწაზე. მეორედ აღარ ჩაუცია. მკვდარი იყო. და დაედევნენ იოაბი და მისი ძმა აბიშაი შებაყ ბიქრის ძეს. +

11თავზე ედგა მოკლულს იოაბის მსახურთაგანი და ამბობდა: „ვისაც იოაბი უყვარს და ვინც დავითის მხარეზეა, გაჰყვეს იოაბს!“

12შუა გზაზე სისხლში ეგდო ყამასა. დაინახა იმ კაცმა, რომ ჩერდებოდა ხალხი, და გადაათრია გზიდან ყამასა მინდორში და სამოსელი გადააფარა, რადგან ხედავდა, რომ ვინც კი თავს წაადგებოდა გვამს, ჩერდებოდა. +

13და როცა გზიდან იქნა გადათრეული, ყველანი გაჰყვნენ იოაბს, რომ შებაყ ბიქრის ძეს დასდევნებოდნენ.

14მან კი ისრაელის ყველა შტო გაიარა აბელ-ბეთ-მაყაქამდე. და შეიკრიბნენ ბერიელები და გაჰყვნენ მას.

15და მოვიდა იოაბის ხალხი და მოიმწყვდიეს იგი აბელ-ბეთ-მაყაქაში. და აღმართეს ქალაქის წინ მიწაყრილი და მიადგნენ კედელს. მთელი ხალხი, იოაბს რომ ახლდა, შეუდგა კედლის ნგრევას.

16და დაიძახა ერთმა გონიერმა დედაკაცმა ქალაქის კედლიდან: „ისმინეთ! ისმინეთ! უთხარით იოაბს, რომ ახლოს მოვიდეს, სიტყვა მაქვს სათქმელი.“

17და მიუახლოვდა მას იოაბი და თქვა დედაკაცმა: „შენა ხარ იოაბი?“ მიუგო: „მე ვარ“, უთხრა: „ყური უგდე შენი მხევლის სიტყვას.“ და თქვა: „ყურს ვუგდებ.“

18უთხრა დედაკაცმა: „ასე იტყოდნენ ძველად: ‘ვისაც კითხვა სურს, აბელში იკითხონ’; და ისე წყვეტდენ საქმეს.

19მე ერთი მშვიდობიანი და პატიოსანი [ქალაქი] ვარ ისრაელის ქალაქებში. შენ გინდა გაანადგურო ქალაქი, დედა ისრაელში? რისთვის სპობ უფლის სამკვიდროს?“

20და მიუგო იოაბმა და უთხრა: „ნუმც მეფიქროს ნგრევა და განადგურება.

21აქ სხვა ამბავია: ერთმა კაცმი ეფრემის მთიდან, სახელად შებაყ ბიქრის ძემ, ხელი აღმართა მეფე დავითზე. მხოლოდ ის მოგვეცით და დავეხსნები ქალაქს.“ და უთხრა დედაკაცმა იოაბს: „კეთილი. გალავნიდან გადმოგიგდებენ მის თავს.“

22და მივიდა დედაკაცი ხალხთან თავისი ბრძნული სიტყვით. და მოკვეთეს თავი შებაყ ბიქრის ძეს და გადაუგდეს იოაბს. და ბუკს ჰკრა თუ არა, ყველანი მოსცილდნენ ქალაქს და თავ-თავის კარვებში მიმოიფანტნენ. და გაბრუნდა იოაბი იერუსალიმში მეფესთან. +

23იოაბი სარდლობდა ისრაელის მთელს ლაშქარს, ხოლო ბენიაჰუ იეჰოიადაყის ძე – ქერეთელებსა და ფელეთელებს. +

24და ჰადორამი ხარკის აკრეფას განაგებდა, და იოშაფატ ახილუდის ძე მემატიანე იყო, +

25და შევა – მწერალი, და ცადოკი და აბიათარი – მღვდლები. +

26და ყირა იაირელიც მღვდელი იყო დავითთან.

21
შიმშილობა

21^1ქვეყანაში სამ წელიწადს ზედიზედ შიმშილობა იყო დავითის დღეებში. და დაეკითხა დავითი უფალს. და უთხრა უფალმა: „საულისა და მისი სისხლიანი სახლის გამოა, გაბაონელნი რომ გაწყვიტა.“ +

2და დაიბარა მეფემ გაბაონელნი და ელაპარაკა მათ. გაბაონელნი არ იყვნენ ისრაელის ძენი, არამედ დანაშთომ ამორეველთა შთამომავალნი იყვნენ. ისრაელის ძეთ შეჰფიცეს მათ, მაგრამ საული ცდილობდა მათ გაწყვეტას ისრაელის ძეთა და იუდას მიმართ შურის გამო. +

3და უთხრა დავითმა გაბაონელებს: „რა გაგიკეთოთ, რომ გამოვისყიდო ცოდვა, რომ აკურთხოთ უფლის სამკვიდრო?“

4და უთხრეს გაბაონელებმა: „არც ვერცხლი და არც ოქრო არ გვინდა საულისგან და მისი სახლისგან. არც იმას მოვითხოვთ, რომ ვინმე მოკლან ისრაელში.“ და თქვა მეფემ: „რასაც იტყვით, აგისრულდებათ.“

5და უთხრეს მეფეს: „რაკი გვანადგურებდა ის კაცი და ჩვენს გადაშენებას ცდილობდა ისრაელის საზღვრებიდან,

6ჩაგვაბარე შვიდი კაცი მის შთამომავალთაგან და ჩვენც ჩამოვკიდებთ მათ უფლის წინაშე უფლის რჩეულის, საულის, გიბყაში.“ თქვა მეფემ: „ჩაგაბარებთ.“ +

7და დაინდო მეფემ მეფიბოშეთი, ძე იონათანისა, საულის ძისა და უფლის ფიცის გამო, რომელიც დადებული იყო მათ შორის, დავითსა და იონათან საულის ძის შორის. +

8და წამოიყვანა მეფემ ორი ძე რიცფასი, აიას ასულისა, რომელმაც უშვა საულს არმონი და მეფიბოშეთი, და წამოიყვანა ხუთი ძე მიქალისა, საულის ასულისა, რომლებიც მან უშვა ყადრიელს, მეხოლათელი ბარზილაის ძეს. +

9და ხელთ მისცა გაბაონელებს და მათაც ჩამოჰკიდეს ისინი მთაზე უფლის წინაშე. და დაიღუპა შვიდივე ერთად. მოიკლნენ ისინი მკათათვის პირველ დღეებში, ქერების მკის დასაწყისში.

10და აიღო რიცფამ, აიას ასულმა, ჯვალო, დაიფინა კლდესთან და იყო იქ მკის დაწყებიდან, ვიდრე ციურმა წყალმა არ იწვიმა მათზე, და უგერიებდა გვამებს – დღისით ცის ფრინველებს და ღამით მტაცებელ ცხოველებს.

11და შეატყობინეს დავითს, რაც გააკეთა რიცფამ, აიას ასულმა, საულის ხარჭამ.

12და მაშინ წავიდა დავითი და წამოიღო საულისა და მისი ძის იონათანის ძვლები გილყადის იაბიშის მკვიდრთაგან, რომელთაც მოიპარეს ისინი ბეთ-შანის მოედნიდან, სადაც ფილისტიმელებმა ჩამოკიდეს, როცა მოკლეს ფილისტიმელებმა საული გილბოაყში. +

13და ამოიტანა იქიდან საულისა და მისი ძის იონათანის ძვლები. და მოკრიფეს ჩამოკიდებულთა ძვლები.

14და დამარხეს საულისა და მისი ძის, იონათანის, ძვლები ბენიამინის ქვეყანაში, ცელაყში, კიშის, მისი მამის, სამარხში. და ყველაფერი შეასრულეს, რაც ნაბრძანები ჰქონდა მეფეს. ამის შემდეგ მოიღო ღმერთმა ქვეყანაზე მოწყალება. +

ბრძოლა ფილისტიმელებთან

15და კიდევ მოხდა ბრძოლა ფილისტიმელებსა და ისრაელს შორის. და ჩამოვიდა დავითი თავის ხალხითურთ და შეებრძოლნენ ფილისტიმელებს. და დაიღალა დავითი.

16მაშინ იშბი-ბენობმა, რაფას ნაშიერთაგანმა, რომელსაც სამასშეკელიანი სპილენძის შუბი ჰქონდა და ახალი მახვილი ერტყა წელზე, დავითის მოკვლა განიზრახა.

17და მიეშველა მას აბიშაი, ცერუიას ძე, და დაჰკრა ფილისტიმელს და მოკლა იგი. მაშინ დააფიცეს დავითი მისმა ხალხმა და უთხრეს: „აღარ გამოხვიდე ჩვენთან ერთად საბრძოლველად, რომ ისრაელის ლამპარი არ ჩააქრო.“ +

18ამის შემდეგ კვლავ მოხდა ბრძოლა ფილისტიმელებთან გობში. მაშინ სიბექაი ხუშათელმა განგმირა საფი, რომელიც რაფას ნაშიერთაგანი იყო. +

19კიდევ მოხდა ბრძოლა გობში ფილისტიმელებთან, და ელხანანმა, იაყარე-ორეგიმის ძემ, ბეთლემელმა, განგმირა გითელი გოლიათი, რომლის შუბის ტარი მქსოველთა ლილვისოდენა იყო. +

20კიდევ მოხდა ბრძოლა გათში, და იყო იქ უზარმაზარი კაცი, რომელსაც ხელებზე და ფეხებზე ექვს-ექვსი თითი ესხა – სულ ოცდაოთხი. ისიც რაფას ნაშიერი იყო. +

21და დასცინოდა ისრაელს, მაგრამ განგმირა იგი იონათანმა შიმყის ძემ, დავითის ძმისწულმა. +

22ეს ოთხი ეყოლა რაფას გათში და ყველანი დავითისა და მის მსახურთა ხელით დაეცნენ.

22
დავითის საგალობელი მტერთაგან განთავისუფლების გამო

22^1და წარმოთქვა დავითმა უფლისადმი ამ გალობის სიტყვები, რა დღესაც იხსნა უფალმა იგი ყველა მისი მტრისა და საულის ხელიდან.

2და თქვა: „უფალი კლდეა ჩემი,

3ღმერთი კლდეა ჩემი, რომელსაც ვესავ. ფარია ჩემი და თავშესაფარი. ჩემო მხსნელო, შენ მიხსენი მოძალადისაგან! +

4უფალს, დიდებულს, შევღაღადე და მტრებს გადავურჩი.

5მომაწყდნენ სიკვდილის ტალღები, დაღუპვის ნიაღვრებმა შემაშინეს.

6შავეთის ქსელები შემომეხლართა, სიკვდილის ბადეებმა მომიცვეს. +

7ჩემს გასაჭირში შევღაღადე უფალს, ჩემს ღმერთს შევძახე, და ისმინა თავის სასახლეში ჩემი ხმა, და ჩემი ღაღადი მისწვდა მის ყურებს.

8და შებარბაცდა, შეტოკდა დედამიწა, ცათა საფუძველნი იძროდნენ და ირყეოდნენ, რადგან რისხვით აღეგზნო იგი. +

9ავარდა კვამლი მისი ნესტოებიდან და შემჭმელი ცეცხლი მისი ბაგეებიდან, მისგან მუგუზლები აგიზგიზდნენ. +

10და მოდრიკა ცანი და ჩამოვიდა, ღრუბელი მოექცა ფეხქვეშ.

11და ამხედრდა ქერუბიმზე და გაფრინდა, და ქარის ფრთებზე გამოჩნდა.

12კარვად წყვდიადი მოიბურა, წყლის ჯურღმული და ცის ღრუბელი. +

13მისი ბრწყინვალებით გიზგიზებენ ცეცხლის ნაკვერცხლები.

14და ციდან დაიქუხა უფალმა, და უზენაესმა ხმა გამოსცა.

15და ისრები გატყორცნა და მიმოიფანტა ჩემი მტრები, და იგრგვინა და გზა-კვალი აუბნია. +

16და გამოჩნდა ზღვის ფსკერი, გაშიშვლდნენ სამყაროს საფუძველნი უფლის მუქარისგან, მისი რისხვის ქარისაგან.

17ხელი გადმოყო ზეგარდმო, ჩამჭიდა და წყლის მორევიდან ამომიყვანა. +

18მიხსნა ძლიერი მტრისგან, ჩემს მოძულეთაგან,

19ჭირში ვიყავ. როცა დამეცნენ, მაგრამ უფალი იყო ჩემი საყრდენი.

20ფართოზე გამიყვანა და მიხსნა, რადგან შემიტკბო მან.

21მომიზღო უფალმა ჩემი სიმართლისამებრ და ჩემი ხელების სიწმინდისამებრ გადამიხადა.

22რადგან ვიცავდი უფლის გზას, და ჩემი ღმერთისათვის არ შემიცოდავს.

23რადგან მისი მცნებები წინ მედო, და მისი წესებისთვის არ გადამიხვევია.

24წრფელი ვიყავ მის მიმართ, და ცოდვას გავურბოდი.

25და გადამიხადა უფალმა ჩემი სიმართლისაებრ, და სიწმინდისაებრ მის თვალში.

26მოწყალესთან მოწყალეობ, წრფელ კაცთან წრფელობ.

27უმწიკვლოსთან უმწიკვლო ხარ! და უკუღმართთან მისი ცბიერებისამებრ.

28დაჩაგრულთა მხსნელი ხარ, და მედიდურებს მზერით აცამტვერებ. +

29რადგან, უფალო, ჩემი ლამპარი ხარ! უფალი ბნელს მინათებს.

30რადგან შენით ურდოებს შევებმები, ჩემი ღმერთით გალავანს გადავევლები.

31წრფელია ღვთის გზა, წმიდაა უფლის სიტყვა, მის მოიმედეთა ფარია იგი,

32რადგან სად არის სხვა ღმერთი, გარდა უფლისა? სად არის კლდე, გარდა ჩვენი ღვთისა? +

33ღმერთია ჩემი გამაძლიერებელი და გზის წრფელად წარმმართველი.

34ირმის ფეხებს შემაბამს და ჩემს გორაკზე დამაყენებს.

35საბრძოლველად გამიწრთვნის ხელებს, და მოჭიმავს სპილენძის მშვილდს ჩემი მკლავი. +

36ხსნის ფარს შენ მაძლევ, და შენი მოწყალება განმადიდებს.

37შენ მიფართოებ ნაბიჯებს, და აღარ მეჩორთება კოჭები.

38მტერს ვედევნები მოსასპობად, და არ ვბრუნდები, ვიდრე ბოლოს არ მოვუღებ.

39ვსპობ და ვანადგურებ, და ვეღარ დგებიან, ჩემს ფეხებთან ეცემიან. +

40შენ შემომსარტყლავ ძალას საბრძოლველად, ჩემს წინაშე აჩოქებ ჩემს წინააღმდგომებს.

41მტრების ზურგს მაჩვენებ და ვაცამტვერებ ჩემს მოძულეებს. +

42აქეთ-იქით იხედებიან, მაგრამ არა ჩანს მხსნელი, უფლისაკენ – მაგრამ ხმას არ სცემს.

43მიწის მტვერივით ვაცამტვერებ, ქუჩის გოროხივით ვამტვრევ და ვჯეგავ. +

44შენ მიხსნი ჩემი მეამბოხე ხალხისაგან, შენ მინახავ ერების მთავრად. ხალხი, რომელსაც არ ვიცნობდი, მემსახურება.

45უცხო ხალხები მეპირფერებიან, როგორც კი მოესმებათ ჩემი, მემორჩილებიან.

46უცხოთესლთ ღონე ეხდებათ, გარბიან თავიანთი სიმაგრეებიდან.

47ცოცხალ არს უფალი, კურთხეულ არს კლდე ჩემი! ამაღლდეს ჩემი ღმერთი, კლდე ჩემი ხსნისა. +

48ღმერთი, ჩემი შურისმგებელი, ხალხების ჩემთვის დამმორჩილებელი;

49მტრებისგან ჩემი გამრიდებელი, და ჩემს მოჯანყეებზე ჩემი ამამაღლებელი, მოძალადეთაგან ჩემი დამფარავი!

50ამიტომ გადიდებ, შენ. უფალო, ხალხთა შორის, და შენს სახელს ვუგალობ. +

51დიდი ხსნის მომტანი თავისი მეფისთვის, მწყალობელი თავისი ცხებულისათვის, დავითისთვის და მისი მოდგმისთვის უკუნისამდე.“

23

დავითის უკანასკნელი სიტყვა

23^1ეს არის დავითის უკანასკნელი სიტყვები, რომელნიც წარმოთქვა დავითმა, იესეს ძემ, კაცმა, მაღლა დადგინებულმა, იაკობის ღვთის ცხებულმა და ისრაელის ტკბილხმიანმა მგალობელმა: +

2„უფლის სული მეტყველებს ჩემით, და ჩემს ენაზეა მისი სიტყვა. +

3მითხრა ისრაელის ღმერთმა, მელაპარაკა ისრაელის კლდე: მართალი კაცი ღვთის შიშით იხელმწიფებს. +

4და იქნება იგი, უღრუბლო დილა, ნათება ნაწვიმარზე, მიწიდან ამოხასხასებული ბალახი. +

5განა ასეთი არ არის რადგან მან დამიდო საუკუნო აღთქმა, ყოველმხრივ გაწყობილი და დაურღვეველი. განა მისგან არ აღმოცენდება ყოველი ჩემი გამარჯვება და ყოველი ჩემი ნატვრა? +

6უკეთურნი გადაყრილნი იქნებიან ყველანი ეკლებივით, ხელით რომ არ აიღება. +

7ახლოს მიმსვლელს რკინა უნდა ეჭიროს და შუბის ტარი, ცეცხლში ამოიბუგებიან ადგილზევე, სადაც ყრიან.“ +

დავითის მოყმენი

8ესენია დავითის მოყმეთა სახელები: იოშებ-ბაშებეთ თახქემონელი, ეტლოსანთა მეთაური, რომელმაც მოუქნია შუბი რვაას კაცს და ერთ ჯერზე დახოცა. +

9მას შემდეგ ელეაზარი, ძე დოდოსი, ახოხის ძისა, ერთ-ერთი იმ სამ მოყმეთაგანი, რომელნიც ახლდნენ დავითს, როცა ლანძღვით იწვევდნენ საბრძოლველად შეკრებილ ფილისტიმელებს; +

10ისრაელნი რომ გამოვიდნენ მათ წინააღმდეგ, და შეიმართა იგი და მუსრავდა ფილისტიმელებს მანამდე, ვიდრე მარჯვენა ხელი არ დაუბუჟდა და მახვილის ვადას არ მიეწება. დიდი ხსნა მოიტანა იმ დღეს უფალმა. და მხოლოდ იმისთვის გამოჰყვა მას ხალხი, რომ ეძარცვათ [მკვდრები]. +

11მას შემდეგ შამა აგეს ძე, ჰარარელი. როცა საომრად შეიყარნენ ფილისტიმელები იყო იქ ყანის ნაკვეთი, სადაც ცერცვი ეთესა, და უკუიქცა ხალხი ფილისტიმელთაგან.

12და ჩადგა იგი შუა ყანაში და იცავდა მას, მუსრი გაავლო ფილისტიმელებს. დიდი ხსნა მოიტანა მაშინ უფალმა.

13და ჩამოვიდნენ ეს სამნი ოცდაათი მეთაურიდან და მივიდნენ დავითთან ყადულამის გამოქვაბულში მკის დროს, ხოლო ფილისტიმელთა ურდოები რეფაიმის ველზე იყვნენ დაბანაკებულნი. +

14დავითი მაშინ საფარში იყო, ხოლო ფილისტიმელების ყარაული ბეთლემში იდგა.

15და მოსწყურდა დავითს და თქვა: „ვინ შემასმევს ბეთლემის ჭის წყალს, კარიბჭესთან რომ არის?“ +

16და გაარღვია ამ სამმა მოყმემ ფილისტიმელთა ბანაკი, და ამოიღეს წყალი ბეთლემის ჭიდან, კარიბჭესთან რომ არის, წამოიღეს და მიუტანეს დავითს, მაგრამ მან არ ინდომა მისი შესმა და უფალს დაუღვარა.

17და თქვა: „შორს იყოს ჩემგან, უფალო, ასეთი საქმე! ნუმც შემესვას ამ ვაჟკაცთა სისხლი, თავის გასაწირად რომ წავიდნენ!“ და არ ინდომა დავითმა წყლის შესმა. ეს საქმეები ჰქონდა ჩადენილი ამ სამ მოყმეს. +

18აბიშაი, იოაბის ძმა, ცერუიას ძე, ოცდაათის თავი იყო. სამას კაცს მოუქნია შუბი და განგმირა. და ჰქონდა მას სახელი იმ სამთა შორის. +

19სამში მეტად იყო პატივდებული და მათ მეთაურობდა, მაგრამ იმ სამს ვერ უტოლდებოდა.

20ბენაიაჰუ იეჰოიადაყის ძე, დაუღალავი ვაჟკაცი, კაბცეელიდან. მან დაამარცხა ორი [ძე] მოაბელისა. ის ჩავიდა ორმოში და მოკლა ლომი თოვლიან დღეს. +

21მანვე მოკლა ერთი ეგვიპტელი კაცი, საშინელი შესახედავი. შუბი ეჭირა ხელში ეგვიპტელს. ჩაუხტა კეტით, ხელიდან გამოსტაცა შუბი ეგვიპტელს და მისივე შუბით განგმირა.

22ეს გააკეთა ბენაიაჰუ იეჰოიადაყის ძემ და სახელი მოიხვეჭა სამთა მოყმეთა შორის.

23ოცდაათიდან გამოირჩეოდა, თუმცა იმ სამს ვერ გაუტოლდა. თავის მცველთა მეთაურად დანიშნა იგი დავითმა.

24ყასაელი, იოაბის ძმა, ერთ-ერთი ოცდაათთაგანი იყო. ელხანანი, მისი ბიძაშვილი, ბეთლემელი. +

25შამა ხაროდელი, ელიკა ხაროდელი.

26ხელეც ფალტიელი, ყირა ყიკეშის ძე, თეკოაყელი.

27აბიყეზერ ყანათოთელი, მებუნაი ხუშათელი.

28ცალმონ ახოხელი, მაჰარაი ნეტოფათელი.

29ხელებ ბაყანას ძე, ნეტოფათელი; ითაი რიბას ძე, ბენიამინის გიბყადან. +

30ბენაიაჰუ ფირყათონელი, ჰიდაი გაყაშიდან. +

31აბიყალბონ ყარბათელი, ყაზმავეთ ბარხუმელი.

32ელიახბა შაყალბონელი, იაშენის ძეთაგან, იონათანი.

33შამა ჰარარელი, ახიამ შარარის ძე, არარელი,

34ელიფელეტ ახასბაის ძე, მაყაქათელი, ელიყამ ახითოფელის ძე, გილონელი.

35ხეცრაი ქარმელელი, ფაყარაი არბელი.

36იგალ ნათანის ძე ცობადან, ბანი გადელი.

37ცელეკ ყამონელი, ნახარაი ბეეროთელი, იოაბის – ცერუიას ძის – საჭურველთმტვირთველი.

38ყირა ითრელი, გარებ ითრელი.

39ურია ხეთელი. სულ ოცდაჩვიდმეტი. +

24
უფლის განრისხება მოსახლეობის აღწერის გამო

24^1კვლავ აღიგზნო უფლის რისხვა ისრაელზე და წააქეზა მან დავითი მათ წინააღმდეგ და ათქმევინა: „წადი, აღრიცხე ისრაელი და იუდა.“ +

2და უთხრა მეფემ იოაბს, თავის ლაშქრის სარდალს: „შემოიარე ისრაელის ყველა შტო დანიდან ბეერ-შებაყამდე და აღრიცხე ხალხი, რომ ვიცოდე ხალხის რიცხვი.“

3და უთხრა იოაბმა მეფეს: „უფალმა, შენმა ღმერთმა შემატოს ერს ერთი ამდენი და კიდევ ასჯერ მეტი, და ამის მომსწრე გახადოს მეფე-ბატონი. მაგრამ რად ინება მეფე-ბატონმა ეს საქმე?“

4და იძალა მეფის სიტყვამ იოაბზე და ლაშქრის სარდლებზე; და გავიდნენ მეფისგან იოაბი და ლაშქრის სარდლები ისრაელი ხალხის, აღსარიცხავად. +

5და გავიდნენ იორდანეს გაღმა და ყაროყერში დაიბანაკეს, ქალაქის მარჯვნივ, გადის ხეობაში რომ მდებარეობს, იაყეზერის პირდაპირ. +

6და მივიდნენ გილყადში და თახთიმ-ხოდშის მხარეში, აქედან წავიდნენ დანიაყანში და ციდონის მიდამოებში.

7მივიდნენ ცორის ციხე-სიმაგრესთან და მოიარეს ხიველთა და ქანაანელთა ყველა ქალაქი და გავიდნენ იუდას სამხრეთით ბეერ-შებაყში.

8და მოიარეს მთელი ქვეყანა და ცხრა თვისა და ოცი დღის შემდეგ იერუსალიმში დაბრუნდნენ.

9და მიართვა იაობმა მეფეს ხალხის აღრიცხვის გრაგნილი; და აღმოჩნდა ისრაელში რვაასი ათასი მებრძოლი, მახვილის მაშიშველებელი, და იუდაში ხუთასი ათასი კაცი. +

10და გულმა დაჰკრა დავითს მას შემდეგ, რაც აღრიცხა ერი. და უთხრა დავითმა უფალს: „დიდად შევცოდე, ეს რომ გავაკეთე. ახლა გევედრები შენ, უფალო, მიუტევე შეცოდება შენს მსახურს, რადგან უგუნურად მოვიქეცი.“ +

11მეორე დღეს, როცა ადგა დავითი, უფლის სიტყვა გამოეცხადა წინასწარმეტყველ გადს, დავითის მისანს: +

12„წადი და უთხარი დავითს, ასე ამბობს-თქო უფალი: სამს შემოგთავაზებ, ერთ-ერთი აირჩიე, რომ დაგსაჯო.“

13და მივიდა გადი დავითთან და გამოუცხადა ეს ამბავი: „რა გიჯობს, შვიდწლიანი შიმშილი შენს ქვეყანაში, სამი თვის ლტოლვილება შენი მტრებისგან და მათგან შენი დევნა, თუ შავი ჭირი სამ დღეს შენს ქვეყანაში? ახლა იფიქრე და აწონ-დაწონე, რა პასუხი მივუტანო ჩემს მომავლინებელს.“ +

14და უთხრა დავითმა გადს: „მეტისმეტად დამწუხრებული ვარ, მაგრამ მიჯობს უფლის ხელში ჩავვარდე, რადგან დიდია მისი მოწყალება, ოღონდ კაცის ხელში ნუ ჩავვარდები.“

15და მოავლინა უფალმა შავი ჭირი ისრაელში იმ დღიდან დათქმულ დრომდე. და გაწყდა დანიდან ბეერ-შებაყამდე სამოცდაათი ათასი კაცი.

16და გაიწოდა ხელი ანგელოზმა იერუსალიმისკენ მის დასაღუპავად, მაგრამ უფალმა აკმარა უბედურება და უთხრა ხალხის დამღუპველ ანგელოზს: „კმარა! ახლა უკან წაიღე ხელი.“ არავნა იებუსეველის კალოსთან იდგა უფლის ანგელოზი. +

17და უთხრა დავითმა უფალს ხალხის შემმუსვრელი ანგელოზის დანახვისას: „აჰა, მე კი შევცოდე და დავაშავე, მაგრამ ამ ცხვრებმა რა გააკეთეს? ჩემზე და მამაჩემის სახლზე იყოს შენი ხელი!“ +

18და მივიდა დავითთან გადი იმავე დღეს და უთხრა: „წადი და აღუმართე უფალს სამსხვერპლო არავნა იებუსეველის კალოზე.“ +

19და წავიდა დავითი გადის სიტყვისამებრ, როგორც უბრძანა უფალმა.

20და გამოიხედა არავნამ და დაინახა მისკენ მომავალი მეფე და მისი მსახურნი, და გამოვიდა არავნა და მდაბლად თაყვანისცა მეფეს.

21და თქვა არავნამ: „რისთვის მოსულა მეფე-ბატონი თავის მსახურთან?“ უთხრა დავითმა: „შენგან კალოს საყიდლად და უფლის სამსხვერპლოს ასაგებად, რათა განერიდოს ხალხს ჟამიანობა.“

22და უთხრა არავნამ დავითს: „აიღოს და აღავლინოს მეფე-ბატონმა, რაც ნებავს. აჰა, ხარები სრულადდასაწველად, აჰა, კევრი და ხარის უღელი შეშად.“ +

23ყველაფერი მისცა მეფეს არავნამ. და უთხრა არავნამ მეფეს: „უფალი, შენი ღმერთი გწყალობდეს!“ +

24და უთხრა მეფემ არავნას: „არა, საფასურით უნდა ვიყიდო შენგან. ვერ შევწირავ უფალს, ჩემს ღმერთს, მუქთ სრულადდასაწველს.“ და იყიდა მეფემ კალო და ხარები ორმოცდაათ შეკელ ვერცხლად.

25და აუგო დავითმა იქ უფალს სამსხვერპლო, აღავლინა აღსავლენი და სამშვიდობო მსხვერპლი, და შეიწყალა უფალმა ქვეყანა და განერიდა ჟამიანობა ისრაელს.

+ 1მეფ. 27:6; 30:17.

+ დაბ. 37:34. 1მეფ. 4:12. იობ. 2:12.

+ 2მეფ. 4:10.

+ 1მეფ. 1:12. 2მეფ. 3:32.

+ 1მეფ. 10:1; 24:7. ფსალმ. 104:15.

+ 2მეფ. 4:10-12.

+ დაბ. 49:8. იესო. 10:13.

+ მსაჯ. 11:34; 14:19.

+ 1მეფ. 17:23.

+ 1მეფ. 31:1.

+ 1მეფ. 14:6.

+ 1მეფ. 23:2; 30:7-8.

+ 1მეფ. 25:22.

+ 1მეფ. 31:11.

+ 1მეფ. 15:13.

+ 1მეფ. 14:50; 17:55.

+ რიცხ. 32:40. იესო. 18:19.

+ 2მეფ. 5:5.

+ იესო. 9:3; 21:17.

+ იერ. 41:12.

+ 1ნეშტ. 2:16.

+ 2მეფ. 3:27.

+ 2მეფ. 18:16.

+ 2მეფ. 5:10.

+ 1ნეშტ. 3:1.

+ 1ნეშტ. 3:1,.

+ 3მეფ. 1:5.

+ 2მეფ. 21:8.

+ 1მეფ. 24:15. 2მეფ. 9:8; 16:9.

+ მსაჯ. 20:1. 1მეფ. 3:20. 2მეფ. 17:11.

+ 1მეფ. 17:27.

+ 1მეფ. 25:44.

+ 2მეფ. 5:2.

+ 1ნეშტ. 12:29.

+ 2მეფ. 4:1.

+ 2მეფ. 10:3.

+ 2მეფ. 2:23; 20:10. 3მეფ. 2:5.

+ ლევ. 15:2. 3მეფ. 2:33. 4მეფ. 5:27.

+ 2მეფ. 2:23. 3მეფ. 2:5.

+ იოელ. 2:13.

+ 2მეფ. 19:13.

+ 1მეფ. 26:15.

+ 3მეფ. 2:32. ფსალმ. 61:13.

+ ეს. 13:7. იერ. 50:43.

+ იესო. 18:28.

+ 1მეფ. 29:11. 2მეფ. 9:3. 1ნეშტ. 9:40.

+ 2მეფ. 2:8.

+ დაბ. 48:16.

+ 2მეფ. 4:1.

+ 2მეფ. 1:15; 3:32.

+ 1ნეშტ. 11:1.

+ 1მეფ. 18:16; 25:30.

+ 1ნეშტ. 11:3.

+ 3მეფ. 2:11.

+ 2მეფ. 2:11.

+ იესო. 15:63. მსაჯ. 19:10. 1ნეშტ. 11:4.

+ 3მეფ. 2:10.

+ იესო. 15:63. 1ნეშტ. 11:6.

+ 3მეფ. 9:15. 1ნეშტ. 11:8.

+ 1ნეშტ. 14:1.

+ 1ნეშტ. 14:2. ფსალმ. 29:2.

+ 1ნეშტ. 3:5. ლუკ. 3:31.

+ 1ნეშტ. 14:7.

+ 1ნეშტ. 14:8.

+ იესო. 15:8.

+ 1მეფ. 23:2; 30:8.

+ 1ნეშტ. 14:11. ეს. 28:21.

+ რჯლ. 7:5. 1მეფ. 31:9. 1ნეშტ. 14:11.

+ მსაჯ. 4:11.

+ მსაჯ. 19:13.

+ 1ნეშტ. 13:5.

+ გამ. 25:20.

+ 1მეფ. 7:1.

+ 1ნეშტ. 13:9.

+ ლევ. 10:2.

+ 1ნეშტ. 13:11.

+ მათ. 8:34. საქმე. 5:13.

+ 1ნეშტ. 13:13.

+ 1ნეშტ. 13:14.

+ 2მეფ. 5:7. 1ნეშტ. 13:14; 15:16.

+ ფსალმ. 83:3.

+ 1ნეშტ. 15:28.

+ 1ნეშტ. 15:29. 1კორ. 2:14.

+ 1ნეშტ. 16:1.

+ რიცხ. 6:24. 1ნეშტ. 16:2.

+ 1ნეშტ. 16:3-43.

+ 2ნეშტ. 5:2.

+ ფსალმ. 83:11; 130:1-2.

+ 1მეფ. 2:30. 2მეფ. 21:8.

+ 1ნეშტ. 17:1. საქმე. 7:46.

+ 3მეფ. 8:13. 1ნეშტ. 17:4.

+ 1მეფ. 16:11-12. ფსალმ. 77:70-71.

+ 4მეფ. 21:8. 2ნეშტ. 33:8.

+ 3მეფ. 8:20. 2ნეშტ. 21:7. ფსალმ. 131:11. საქმე. 2:30.

+ 3მეფ. 5:5; 6:12.

+ 4მეფ. 8:19. 1ნეშტ. 17:13. ფსალმ. 88:33. ებრ. 1:5.

+ 1მეფ. 15:23. ლუკ. 1:72.

+ 3მეფ. 11:38. იოან. 12:34.

+ 1მეფ. 15:17.

+ 1ნეშტ. 17:17.

+ 1ნეშტ. 17:18. ფსალმ. 138:1-2.

+ ფსალმ. 85:10. ეს. 44:16.

+ რჯლ. 33:29. 1ნეშტ. 17:21. იერ. 31:21.

+ დაბ. 17:7. იერ. 31:33.

+ 3მეფ. 2:24.

+ 1ნეშტ. 17:26. ლუკ. 1:38.

+ 1ნეშტ. 17:27.

+ 1ნეშტ. 18:1.

+ რიცხ. 22:3. რჯლ. 2:9.

+ 3მეფ. 11:23.

+ 2მეფ. 10:18.

+ 2მეფ. 10:6.

+ 1ნეშტ. 18:6-13.

+ 2ნეშტ. 12:2.

+ 1ნეშტ. 18:8.

+ 1ნეშტ. 18:9.

+ 1ნეშტ. 18:11.

+ 1ნეშტ. 18:12.

+ 1ნეშტ. 18:13.

+ 1ნეშტ. 18:14.

+ 2მეფ. 20:23. 1ნეშტ. 18:15.

+ 1ნეშტ. 6:12; 9:11.

+ 2მეფ. 15:18; 20:7. 3მეფ. 1:38.

+ 1ნეშტ. 19:2.

+ 2მეფ. 16:1; 19:17.

+ 1მეფ. 20:14. 2მეფ. 4:4.

+ 2მეფ. 17:27.

+ 2მეფ. 16:3; 19:17.

+ 2მეფ. 19:28.

+ 1ნეშტ. 8:34; 9:40.

+ 2მეფ. 4:4.

+ 1ნეშტ. 19:1.

+ 2მეფ. 3:25. 1ნეშტ. 19:3.

+ ლევ. 19:27. 1ნეშტ. 19:4.

+ 2მეფ. 8:5. 1ნეშტ. 19:6-7.

+ 1ნეშტ. 19:11.

+ 1მეფ. 3:18. 1ნეშტ. 19:18. საქმე. 21:14.

+ 1ნეშტ. 19:18.

+ 1ნეშტ. 19:19.

+ 1ნეშტ. 19:8.

+ მათ. 5:28.

+ 1ნეშტ. 3:5.

+ 3მეფ. 15:5.

+ დაბ. 18:4.

+ 2მეფ. 12:9. 3მეფ. 15:5.

+ მსაჯ. 9:53.

+ 2მეფ. 12:9.

+ რჯლ. 34:8.

+ რომ. 2:1.

+ გამ. 22:1.

+ 1მეფ. 16:13. 3მეფ. 20:40. 1ნეშტ. 11:3.

+ 2მეფ. 11:4-27.

+ 3მეფ. 21:19.

+ 2მეფ. 16:22.

+ ეს. 52:5. ეზეკ. 36:20.

+ მათ. 1:6.

+ 1ნეშტ. 20:1.

+ 1ნეშტ. 20:2.

+ 2მეფ. 8:2. ეს. 41:15.

+ 1ნეშტ. 3:1.

+ 1მეფ. 16:9. 1ნეშტ. 2:13.

+ 2მეფ. 3:3; 14:23; 15:8.

+ 2მეფ. 23:26.

+ 2ნეშტ. 11:6.

+ 1მეფ. 20:41. 2მეფ. 1:2; 9:6.

+ რიცხ. 35:19. რჯლ. 19:12. 2მეფ. 21:17.

+ ეზეკ. 18:32; 33:11.

+ რჯლ. 32:9. ფსალმ. 93:5.

+ 1მეფ. 29:9. 2მეფ. 19:27.

+ 1მეფ. 25:24.

+ 2მეფ. 13:37. 1ნეშტ. 3:2.

+ 3მეფ. 1:6.

+ 2მეფ. 18:9.

+ 2მეფ. 13:1.

+ 3მეფ. 1:5.

+ 2მეფ. 8:15.

+ 2მეფ. 3:3.

+ რომ. 13:2.

+ 2მეფ. 17:23; 23:34. 1ნეშტ. 27:33.

+ ფსალმ. 3:1.

+ 2მეფ. 16:21.

+ 2მეფ. 8:18. 1ნეშტ. 18:17.

+ 2მეფ. 18:2.

+ რუთ. 1:16.

+ 3მეფ. 2:37. იერ. 31:40. იოან. 18:1.

+ 1მეფ. 22:20.

+ 2მეფ. 16:12.

+ მათ. 6:10. საქმე. 21:14.

+ 2მეფ. 17:16.

+ 2მეფ. 19:4. მათ. 26:30-37. ებრ. 5:7.

+ 2მეფ. 16:23.

+ 2მეფ. 17:7. ლუკ. 1:51.

+ 2მეფ. 16:16. 1ნეშტ. 27:33.

+ 2მეფ. 19:29.

+ 2მეფ. 3:16; 19:16. 3მეფ. 2:8.

+ ფსალმ. 5:7.

+ 2მეფ. 19:21.

+ იობ. 5:7.

+ გამ. 22:28.

+ 2მეფ. 15:25.

+ 3მეფ. 2:8.

+ 2მეფ. 15:37.

+ 2მეფ. 15:16.

+ 2მეფ. 12:11.

+ 2მეფ. 15:31.

+ ფსალმ. 54:4.

+ 2მეფ. 16:14.

+ 2მეფ. 15:34.

+ მსაჯ. 6:2.

+ 2მეფ. 15:31. იობ. 5:13. ფსალმ. 32:10.

+ 2მეფ. 15:27.

+ იესო. 2:4.

+ 2მეფ. 15:28.

+ 2მეფ. 15:12.

+ 2მეფ. 19:13.

+ 2მეფ. 19:31.

+ 2მეფ. 16:2.

+ 2მეფ. 15:19; 20:6.

+ 1მეფ. 18:7. 2მეფ. 21:17.

+ იესო. 7:26.

+ დაბ. 14:17. 2მეფ. 14:27.

+ 1მეფ. 6:8.

+ 3მეფ. 1:42.

+ 2მეფ. 15:30.

+ 2მეფ. 5:1.

+ 2მეფ. 5:1.

+ 2მეფ. 17:25.

+ 3მეფ. 2:8.

+ 2მეფ. 9:2-10; 16:1.

+ გამ. 22:28. 2მეფ. 16:9.

+ 3მეფ. 2:8.

+ 2მეფ. 9:6.

+ 2მეფ. 16:3.

+ 2მეფ. 9:11.

+ 2მეფ. 16:4.

+ 2მეფ. 17:27. 3მეფ. 2:7.

+ 2მეფ. 16:11; 19:16. 3მეფ. 12:16.

+ 2მეფ. 19:13.

+ 2მეფ. 18:2.

+ 2მეფ. 8:18. 3მეფ. 1:38.

+ იესო. 10:41.

+ 2მეფ. 17:25.

+ 2მეფ. 3:27. 3მეფ. 2:5-32.

+ 2მეფ. 2:23.

+ იგავ. 24:21.

+ 2მეფ. 8:16-18.

+ 3მეფ. 4:3.

+ 2მეფ. 8:17.

+ იესო. 10:41. 1ნეშტ. 21:30.

+ იესო. 9:19; 11:19.

+ რიცხ. 25:4. იესო. 10:26. 1მეფ. 15:34.

+ 1მეფ. 20:16-42.

+ მსაჯ. 7:22. 2მეფ. 3:7; 17:27.

+ 1მეფ. 31:10-12.

+ 2მეფ. 24:25.

+ 2მეფ. 4:7; 18:3.

+ 1ნეშტ. 4:20.

+ 1მეფ. 17:7.

+ 1ნეშტ. 20:6.

+ 2მეფ. 13:3.

+ დაბ. 15:1. 2მეფ. 23:3. ფსალმ. 7:2.

+ იობ. 22:10. ფსალმ. 17:6. იგავ. 14:27.

+ ფსალმ. 17:8.

+ გამ. 27:17. რჯლ. 4:24.

+ იობ. 36:28. ეს. 50:3.

+ 1მეფ. 2:10; 12:18.

+ იობ. 32:11. ფსალმ. 31:6. ეს. 43:2.

+ იობ. 22:29.

+ გამ. 15:11. ეს. 43:11.

+ დაბ. 49:8. რჯლ. 33:29.

+ ფსალმ. 26:2.

+ დაბ. 49:8.

+ ფსალმ. 82:11. ეს. 10:6. იერ. 8:2.

+ რჯლ. 32:40. ფსალმ. 41:3. ეზეკ. 14:16.

+ რომ. 15:9.

+ 2მეფ. 7:12. კოლ. 3:16.

+ მარკ. 12:36. საქმე. 1:16.

+ გამ. 17:5.

+ ფსალმ. 109:3. იგავ. 4:18. იოან. 1:4.

+ 2მეფ. 7:15-16.

+ ფსალმ. 57:10. ებრ. 6:8.

+ ეს. 1:31.

+ 1ნეშტ. 11:11.

+ 1ნეშტ. 11:12; 27:4.

+ 1მეფ. 11:13; 14:45.

+ 1ნეშტ. 11:15.

+ 1ნეშტ. 11:17.

+ 1ნეშტ. 11:19.

+ 2მეფ. 21:17. 1ნეშტ. 11:20.

+ იესო. 15:21. 1ნეშტ. 11:22; 27:5.

+ 1ნეშტ. 11:26-27; 27:7.

+ 1ნეშტ. 27:15.

+ 1ნეშტ. 11:31; 27:14.

+ 2მეფ. 11:3-6.

+ 1ნეშტ. 21:1.

+ 1ნეშტ. 21:4; 27:24.

+ რჯლ. 2:36. იესო. 13:16.

+ 1ნეშტ. 21:5; 27:24.

+ 1ნეშტ. 21:8.

+ 1ნეშტ. 21:9.

+ 1ნეშტ. 21:11-12.

+ იერ. 42:10.

+ 1ნეშტ. 21:17.

+ 1ნეშტ. 21:18. 2ნეშტ. 3:1.

+ 3მეფ. 19:21. 1ნეშტ. 21:23.

+ დაბ. 12:7. 2მეფ. 21:14. 1ნეშტ. 21:26.

+ https://ibt.org.ru/ebook?id=GRG

Table of Contents

- ბიბლია

- სათაურის გვერდი

- 2 მეფეთა

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24